پلیمرهای رسانای الکتریکی : معرفی ، ویژگی ها و کاربرد ها

پلیمرهای رسانای الکتریکی

تا حدود چهل سال پیش تمامی پلیمرهای بر پایه کربن عایق شمرده می شدند، و ایده ی توانایی رسانایی الکتریکی پلاستیک ها بی معنی بود و در صنعت الکتریکی پلاستیک ها به عنوان عایق کاربرد وسیعی داشتند. این نگرش محدود با کشف پلیمرهای رسانا به سرعت تغییر کرد. در سال ۱۹۵۸ Shirakawa و همکارانش پودر سیاه پلی استیلن را تهیه کردند که مشخص شد محصول بدست آمده با توجه به شرایط تهیه آن دارای خاصیت نیمه رسانایی یا رسانایی بین S.m^{-1 5} 10 ×۷_-^۹-۱۰×۷ می باشد .این مسئله به عنوان یک معمای علمی باقی ماند تا اینکه در سال ۱۹۷۶، دانشجوی آقای Shirakawa وقتی سعی می کرد پلی استیلن را سنتز کند در نتیجه ی یک اشتباه یک فیلم نازک نقره ای سنتز شد، خطای او این بود که کاتالیزور زیگلر­-­­ناتا (Ti(O-n-But)₄-Et₃Al) را هزار برابر بیشتر برداشته بود . با بررسی این فیلم مشخص شد که رسانایی آن در حدود پودر سیاه پلی استیلن است، اما مشخص شد که با هالوژناسیون این فیلم رسانایی آن تا یک بیلیون بار بیشتر می شود. پلیمر دوپه نشده نقره ای، نامحلول بوده و رسانایی آن در حدود نیمه رساناها بود ولی اکسیداسیون ضعیف آن با ترکیباتی مثل ید باعث می شد به یک فیلم طلایی تبدیل شود که رسانایی در حدود S.m^-1 10⁴ داشت.در سال های بعد پلیمرهای دیگر با این ویژگی سنتز شدند.شکل زیر محدوده ی رسانایی پلیمرهای رسانا را در مقایسه با مواد معمول دیگر نشان می دهد.