باب دوم — در اخلاق درویشان — حکایت 24

پیشِ یکی از مشایخ گله کردم که: فلان به فَسادِ من گواهی داده است. گفتا: به صَلاحش خجل کن! تو نیکو روِش باش تا بَدسگال به نقصِ تو گفتن نیابد مَجال چو آهنگِ بربَط بود مستقیم کی از دستِ مطرب خورد گوشمال؟