باب دوم — در اخلاق درویشان — حکایت 36

درویشی به مَقامی در آمد که صاحبِ آن بُقعه کریم‌النَّفس بود؛ طایفهٔ اهل فضل و بَلاغت در صحبتِ او هر یکی بَذله و لطیفه همی‌گفتند. درویش راهِ بیابان کرده بود و مانده و چیزی نخورده. یکی از آن میان به طریقِ ظرافت گفت: تو را هم چیزی بباید گفت. گفت: مرا چون دیگران فضل و ادبی نیست و چیزی نخوانده‌ام، به یک بیت از من قناعت کنید. همگنان به رغبت گفتند: بگوی! گفت: من گُرْسِنِه در برابرم سفرهٔ نان همچون عَزَبم بر درِ حمّامِ زنان یاران نهایتِ عجز او بدانستند و سفره پیش آوردند. صاحب دعوت گفت: ای یار! زمانی توقّف کن که پرستارانم، کوفته بریان می‌سازند. درویش سر بر آورد و گفت: کوفته بر سفرهٔ من گو مباش گُرْسِنه را نانِ تهی کوفته است