باب دوم — در اخلاق درویشان — حکایت 44

پیرمردی لطیف در بغداد دخترک را به کفشدوزی داد مردکِ سنگدل چنان بگزید لبِ دختر، که خون از او بچکید بامدادان پدر چنان دیدش پیش داماد رفت و پرسیدش کای فرومایه، این چه دندان است؟ چند خایی لبش؟ نه اَنبان است به مِزاحت نگفتم این گفتار هَزْل بگذار و جِدّ از او بردار: خویِ بد در طبیعتی که نشست ندهد جز به وقتِ مرگ از دست