باب هشتم — در آداب صحبت — حکایت 2

موسی، عَلَیهِ السَّلام‌، قارون را نصیحت کرد که: «اَحْسِن کَما اَحسَنَ اللهُ الیک». نشنید و عاقبتش شنیدی. آن کس که به دینار و درم خیر نیندوخت سر عاقبت اندر سر دینار و درم کرد خواهی که ممتّع شوی از دنیا و عُقبا با خلق کَرَم کن چو خدا با تو کَرَم کرد عرب گوید: «جُد وَ لاتَمنُن فَاِنَّ الفائدةَ اِلَیکَ عائدة»؛ یعنی ببخش و منّت منه که نفع آن به تو باز می‌گردد. درخت کرَم هر کجا بیخ کرد گذشت از فلک شاخ و بالای او گر امّیدواری کز او بر خوری به منّت منه ارّه بر پای او شکر خدای کن که موفق شدی به خیر ز انعام و فضل او، نه معطّل گذاشتت منّت منه که خدمت سلطان کنی همی منّت شناس از او که به خدمت بداشتت