باب هشتم — در آداب صحبت — حکایت 93

آن را که گوش ارادت گران آفریده‌اند، چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان می‌برد، چه کند که نرود؟ شب تاریک دوستان خدای می‌بتابد چو روز رخشنده وین سعادت به زور بازو نیست تا نبخشد خدای بخشنده از تو به که نالم که دگر داور نیست وز دست تو هیچ دست بالاتر نیست آن را که تو رهبری کسی گم نکند وآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست