باب هشتم — در آداب صحبت — حکایت 95

زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ. گرت خوی من آمد ناسزاوار تو خوی نیک خویش از دست مگذار