شاهنامه — بخش 106 از 993

پذیره شدندش پر از چین به روی سخنشان نرفت ایچ بر آرزوی یکی دست بگرفت و بفشاردش پی و استخوانها بیازاردش نگشت ایچ فرهاد را روی زرد نیامد برو رنج بسیار و درد ببردند فرهاد را نزد شاه ز کاووس پرسید و ز رنج راه پس آن نامه بنهاد پیش دبیر می و مشک انداخته پر حریر چو آگه شد از رستم و کار دیو پر از خون شدش دیده دل پرغریو به دل گفت پنهان شود آفتاب شب آید بود گاه آرام و خواب ز رستم نخواهد جهان آرمید نخواهد شدن نام او ناپدید غمی گشت از ارژنگ و دیو سپید که شد کشته پولاد غندی و بید چو آن نامهٔ شاه یکسر بخواند دو دیده به خون دل اندر نشاند چنین داد پاسخ به کاووس کی که گر آب دریا بود نیز می مرا بارگه زان تو برترست هزاران هزارم فزون لشکرست به هر سو که بنهند بر جنگ روی نماند به سنگ اندرون رنگ و بوی بیارم کنون لشکری شیرفش برآرم شما را سر از خواب خوش ز پیلان جنگی هزار و دویست که در بارگاه تو یک پیل نیست از ایران برآرم یکی تیره خاک بلندی ندانند باز از مغاک چو بشنید فرهاد ازو داوری بلندی و تندی و کندآوری بکوشید تا پاسخ نامه یافت عنان سوی سالار ایران شتافت بیامد بگفت آنچ دید و شنید همه پردهٔ رازها بردرید چنین گفت کاو ز آسمان برترست نه رای بلندش به زیر اندرست ز گفتار من سر بپیچید نیز جهان پیش چشمش نیرزد به چیز جهاندار مر پهلوان را بخواند همه گفت فرهاد با او براند چنین گفت کاووس با پیلتن کزین ننگ بگذارم این انجمن چو بشنید رستم چنین گفت باز به پیش شهنشاه کهتر نواز مرا برد باید بر او پیام سخن برگشایم چو تیغ از نیام یکی نامه باید چو برنده تیغ پیامی به کردار غرنده میغ شوم چون فرستاده ای نزد اوی به گفتار خون اندر آرم به جوی به پاسخ چنین گفت کاووس شاه که از تو فروزد نگین و کلاه پیمبر تویی هم تو پیل دلیر به هر کینه گه بر سرافراز شیر بفرمود تا رفت پیشش دبیر سر خامه را کرد پیکان تیر چنین گفت کاین گفتن نابکار نه خوب آید از مردم هوشیار اگر سرکنی زین فزونی تهی به فرمان گرایی بسان رهی وگرنه به جنگ تو لشگر کشم ز دریا به دریا سپه برکشم روان بداندیش دیو سپید دهد کرگسان را به مغزت نوید چو نامه به مهر اندر آورد شاه جهانجوی رستم بپیموده راه به زین اندر افگند گرز گران چو آمد به نزدیک مازندران به شاه آگهی شد که کاووس کی فرستادن نامه افگند پی فرستاده ای چون هژبر دژم کمندی به فتراک بر شست خم به زیر اندرون باره ای گامزن یکی ژنده پیلست گویی به تن چو بشنید سالار مازندران ز گردان گزین کرد چندی سران بفرمودشان تا خبیره شدند هژبر ژیان را پذیره شدند چو چشم تهمتن بدیشان رسید به ره بر درختی گشن شاخ دید بکند و چو ژوپین به کف برگرفت بماندند لشکر همه در شگفت بینداخت چون نزد ایشان رسید سواران بسی زیر شاخ آورید یکی دست بگرفت و بفشاردش همی آزمون را بیازاردش بخندید ازو رستم پیلتن شده خیره زو چشم آن انجمن بدان خنده اندر بیفشارد چنگ ببردش رگ از دست وز روی رنگ بشد هوش از آن مرد رزم آزمای ز بالای اسب اندر آمد به پای یکی شد بر شاه مازندران بگفت آنچ دید از کران تا کران سواری که نامش کلاهور بود که مازندران زو پر از شور بود