شاهنامه — بخش 111 از 993

توانگر شد از داد و از ایمنی ز بد بسته شد دست اهریمنی به گیتی خبر شد که کاووس شاه ز مازندران بستد آن تاج و گاه بماندند یکسر همه زین شگفت که کاووس شاه این بزرگی گرفت همه پاک با هدیه و با نثار کشیدند صف بر در شهریار جهان چون بهشتی شد آراسته پر از داد و آگنده از خواسته سر آمد کنون رزم مازندران به پیش آورم جنگ هاماوران ازان پس چنین کرد کاووس رای که در پادشاهی بجنبد ز جای از ایران بشد تا به توران و چین گذر کرد ازان پس به مکران زمین ز مکران شد آراسته تا زره میانها ندید ایچ رنج از گره پذیرفت هر مهتری باژ و ساو نکرد آزمون گاو با شیر تاو چنین هم گرازان به بربر شدند جهانجوی با تخت و افسر شدند شه بربرستان بیاراست جنگ زمانه دگرگونه تر شد به رنگ سپاهی بیامد ز بربر به رزم که برخاست از لشکر شاه بزم هوا گفتی از نیزه چون بیشه گشت خور از گرد اسپان پراندیشه گشت ز گرد سپه پیل شد ناپدید کس از خاک دست و عنان را ندید به زخم اندر آمد همی فوج فوج بران سان که برخیزد از آب موج چو گودرز گیتی بران گونه دید عمود گران از میان برکشید بزد اسپ با نامداران هزار ابا نیزه و تیر جوشن گذار برآویخت و بدرید قلب سپاه دمان از پس اندر همی رفت شاه تو گفتی ز بربر سواری نماند به گرد اندرون نیزه داری نماند به شهر اندرون هرکه بد سالخورد چو برگشته دیدند باد نبرد همه پیش کاووس شاه آمدند جگرخسته و پرگناه آمدند که ما شاه را چاکر و بنده ایم همه باژ را گردن افگنده ایم به جای درم زر و گوهر دهیم سپاسی ز گنجور بر سر نهیم ببخشود کاووس و بنواختشان یکی راه و آیین نو ساختشان وزان جایگه بانگ سنج و درای برآمد ابا نالهٔ کره نای چو آمد بر شهر مکران گذر سوی کوه قاف آمد و باختر چو آگاهی آمد بریشان ز شاه نیایش کنان برگرفتند راه پذیره شدندش همه مهتران به سر برنهادند باژ گران چو فرمان گزیدند بگرفت راه بی آزار رفتند شاه و سپاه سپه ره سوی زابلستان کشید به مهمانی پور دستان کشید ببد شاه یک ماه در نیمروز گهی رود و می خواست گه باز و یوز برین برنیامد بسی روزگار که بر گوشهٔ گلستان رست خار کس از آزمایش نیابد جواز نشیب آیدش چون شود بر فراز چو شد کار گیتی بران راستی پدید آمد از تازیان کاستی یکی با گهر مرد با گنج و نام درفشی برافراخت از مصر و شام ز کاووس کی روی برتافتند در کهتری خوار بگذاشتند چو آمد به شاه جهان آگهی که انباز دارد به شاهنشهی بزد کوس و برداشت از نیمروز سپه شاد دل شاه گیتی فروز همه بر سپرها نبشتند نام بجوشید شمشیرها در نیام سپه را ز هامون به دریا کشید بدان سو کجا دشمن آمد پدید بی اندازه کشتی و زورق بساخت برآشفت و بر آب لشکر نشاخت همانا که فرسنگ بودی هزار اگر پای با راه کردی شمار همی راند تا در میان سه شهر ز گیتی برین گونه جویند بهر به دست چپش مصر و بربر براست زره در میانه بر آن سو که خواست به پیش اندرون شهر هاماوران به هر کشوری در سپاهی گران خبر شد بدیشان که کاووس شاه برآمد ز آب زره با سپاه هم آواز گشتند یک با دگر سپه را سوی بربر آمد گذر یکی گشت چندان یل تیغ زن به بربرستان در شدند انجمن سپاهی که دریا و صحرا و کوه شد از نعل اسپان ایشان ستوه