شاهنامه — بخش 142 از 993

ز لشکر بیامد هشیوار بیست که تا اندر آوردگه کار چیست دو اسپ اندر آن دشت برپای بود پر از گرد رستم دگر جای بود گو پیلتن را چو بر پشت زین ندیدند گردان بران دشت کین گمانشان چنان بد که او کشته شد سرنامداران همه گشته شد به کاووس کی تاختند آگهی که تخت مهی شد ز رستم تهی ز لشکر برآمد سراسر خروش زمانه یکایک برآمد به جوش بفرمود کاووس تا بوق و کوس دمیدند و آمد سپهدار طوس ازان پس بدو گفت کاووس شاه کز ایدر هیونی سوی رزمگاه بتازید تا کار سهراب چیست که بر شهر ایران بباید گریست اگر کشته شد رستم جنگجوی از ایران که یارد شدن پیش اوی به انبوه زخمی بباید زدن برین رزمگه بر نشاید بدن چو آشوب برخاست از انجمن چنین گفت سهراب با پیلتن که اکنون که روز من اندر گذشت همه کار ترکان دگرگونه گشت همه مهربانی بران کن که شاه سوی جنگ ترکان نراند سپاه که ایشان ز بهر مرا جنگجوی سوی مرز ایران نهادند روی بسی روز را داده بودم نوید بسی کرده بودم ز هر در امید نباید که بینند رنجی به راه مکن جز به نیکی بر ایشان نگاه نشست از بر رخش رستم چو گرد پر از خون رخ و لب پر از باد سرد بیامد به پیش سپه با خروش دل از کردهٔ خویش با درد و جوش چو دیدند ایرانیان روی اوی همه برنهادند بر خاک روی ستایش گرفتند بر کردگار که او زنده باز آمد از کارزار چو زان گونه دیدند بر خاک سر دریده برو جامه و خسته بر به پرسش گرفتند کاین کار چیست ترادل برین گونه از بهر کیست بگفت آن شگفتی که خود کرده بود گرامی تر خود بیازرده بود همه برگرفتند با او خروش زمین پر خروش و هوا پر ز جوش چنین گفت با سرفرازان که من نه دل دارم امروز گویی نه تن شما جنگ ترکان مجویید کس همین بد که من کردم امروز بس چو برگشت ازان جایگه پهلوان بیامد بر پور خسته روان بزرگان برفتند با او بهم چو طوس و چو گودرز و چون گستهم همه لشکر از بهر آن ارجمند زبان برگشادند یکسر ز بند که درمان این کار یزدان کند مگر کاین سخن بر تو آسان کند یکی دشنه بگرفت رستم به دست که از تن ببرد سر خویش پست بزرگان بدو اندر آویختند ز مژگان همی خون فرو ریختند بدو گفت گودرز کاکنون چه سود که از روی گیتی برآری تو دود تو بر خویشتن گر کنی صدگزند چه آسانی آید بدان ارجمند اگر ماند او را به گیتی زمان بماند تو بی رنج با او بمان وگر زین جهان این جوان رفتنیست به گیتی نگه کن که جاوید کیست شکاریم یکسر همه پیش مرگ سری زیر تاج و سری زیر ترگ به گودرز گفت آن زمان پهلوان کز ایدر برو زود روشن روان پیامی ز من پیش کاووس بر بگویش که مارا چه آمد به سر به دشنه جگرگاه پور دلیر دریدم که رستم مماناد دیر گرت هیچ یادست کردار من یکی رنجه کن دل به تیمار من ازان نوشدارو که در گنج تست کجا خستگان را کند تن درست به نزدیک من با یکی جام می سزد گر فرستی هم اکنون به پی مگر کاو ببخت تو بهتر شود چو من پیش تخت تو کهتر شود بیامد سپهبد بکردار باد به کاووس یکسر پیامش بداد بدو گفت کاووس کز انجمن اگر زنده ماند چنان پیلتن شود پشت رستم به نیرو ترا هلاک آورد بی گمانی مرا اگر یک زمان زو به من بد رسد نسازیم پاداش او جز به بد کجا گنجد او در جهان فراخ بدان فر و آن برز و آن یال و شاخ