شاهنامه — بخش 149 از 993

پژوهنده سودابه را شاه گفت که این رازت از من نباید نهفت ز فرهنگ و رای سیاوش بگوی ز بالا و دیدار و گفتار اوی پسند تو آمد خردمند هست از آواز به گر ز دیدن بهست بدو گفت سودابه همتای شاه ندیدست بر گاه خورشید و ماه چو فرزند تو کیست اندر جهان چرا گفت باید سخن در نهان بدو گفت شاه ار به مردی رسد نباید که بیند ورا چشم بد بدو گفت سودابه گر گفت من پذیره شود رای را جفت من هم از تخم خویشش یکی زن دهم نه از نامداران برزن دهم که فرزند آرد ورا در جهان به دیدار او در میان مهان مرا دخترانند مانند تو ز تخم تو و پاک پیوند تو گر از تخم کی آرش و کی پشین بخواهد به شادی کند آفرین بدو گفت این خود بکام منست بزرگی به فرجام نام منست سیاوش به شبگیر شد نزد شاه همی آفرین خواند بر تاج و گاه پدر با پسر راز گفتن گرفت ز بیگانه مردم نهفتن گرفت همی گفت کز کردگار جهان یکی آرزو دارم اندر نهان که ماند ز تو نام من یادگار ز تخم تو آید یکی شهریار چنان کز تو من گشته ام تازه روی تو دل برگشایی به دیدار اوی چنین یافتم اخترت را نشان ز گفت ستاره شمر موبدان که از پشت تو شهریاری بود که اندر جهان یادگاری بود کنون از بزرگان یکی برگزین نگه کن پس پردهٔ کی پشین به خان کی آرش همان نیز هست ز هر سو بیرای و بپساو دست بدو گفت من شاه را بنده ام به فرمان و رایش سرافگنده ام هرآن کس که او برگزیند رواست جهاندار بربندگان پادشاست نباید که سودابه این بشنود دگرگونه گوید بدین نگرود به سودابه زین گونه گفتار نیست مرا در شبستان او کار نیست ز گفت سیاوش بخندید شاه نه آگاه بد ز آب در زیرکاه گزین تو باید بدو گفت زن ازو هیچ مندیش وز انجمن که گفتار او مهربانی بود به جان تو بر پاسبانی بود سیاوش ز گفتار او شاد شد نهانش ز اندیشه آزاد شد به شاه جهان بر ستایش گرفت نوان پیش تختش نیایش گرفت نهانی ز سودابهٔ چاره گر همی بود پیچان و خسته جگر بدانست کان نیز گفتار اوست همی زو بدرید بر تنش پوست بدین داستان نیز شب برگذشت سپهر از بر کوه تیره بگشت نشست از بر تخت سودابه شاد ز یاقوت و زر افسری برنهاد همه دختران را بر خویش خواند بیراست و بر تخت زرین نشاند چنین گفت با هیربد ماه روی کز ایدر برو با سیاوش بگوی که باید که رنجه کنی پای خویش نمایی مرا سرو بالای خویش بشد هیربد با سیاووش گفت برآورد پوشیده راز از نهفت خرامان بیمد سیاوش برش بدید آن نشست و سر و افسرش به پیشش بتان نوآیین به پای تو گفتی بهشت ست کاخ و سرای فرود آمد از تخت و شد پیش اوی به گوهر بیاراسته روی و موی سیاوش بر تخت زرین نشست ز پیشش بکش کرده سودابه دست بتان را به شاه نوآیین نمود که بودند چون گوهر نابسود بدو گفت بنگر بدین تخت و گاه پرستنده چندین بزرین کلاه همه نارسیده بتان طراز که بسرشتشان ایزد از شرم و ناز کسی کت خوش آید ازیشان بگوی نگه کن بدیدار و بالای اوی سیاوش چو چشم اندکی برگماشت ازیشان یکی چشم ازو برنداشت همه یک به دیگر بگفتند ماه نیارد بدین شاه کردن نگاه برفتند هر یک سوی تخت خویش ژکان و شمارنده بر بخت خویش چو ایشان برفتند سودابه گفت که چندین چه داری سخن در نهفت