شاهنامه — بخش 161 از 993

چنان چون به گاه فریدون گرد که گیتی ببخشش به گردان سپرد ببخشیم و آن رای بازآوریم ز جنگ و ز کین پای بازآوریم تو شاهی و با شاه ایران بگوی مگر نرم گردد سر جنگجوی سخنها همی گوی با پیلتن به چربی بسی داستانها بزن برین هم نشان نزد رستم پیام پرستنده و اسپ و زرین ستام به نزدیک او هم چنین خواسته ببر تا شود کار پیراسته جز از تخت زرین که او شاه نیست تن پهلوان از در گاه نیست بیاورد گرسیوز آن خواسته که روی زمین زو شد آراسته دمان تا لب رود جیحون رسید ز گردان فرستاده ای برگزید بدان تا رساند به شاه آگهی که گرسیوز آمد بدان فرهی به کشتی به یکروز بگذاشت آب بیامد سوی بلخ دل پر شتاب فرستاده آمد به درگاه شاه بگفتند گرسیوز آمد به راه سیاوش گو پیلتن را بخواند وزین داستان چند گونه براند چو گوسیوز آمد به درگاه شاه بفرمود تا برگشادند راه سیاووش ورا دید بر پای خاست بخندید و بسیار پوزش بخواست ببوسید گرسیوز از دور خاک رخش پر ز شرم و دلش پر ز باک سیاووش بنشاندش زیر تخت از افراسیابش بپرسید سخت چو بنشست گرسیوز از گاه نو بدید آن سر وافسر شاه نو به رستم چنین گفت کافراسیاب چو از تو خبر یافت اندر شتاب یکی یادگاری به نزدیک شاه فرستاد با من کنون در به راه بفرمود تا پرده برداشتند به چشم سیاووش بگذاشتند ز دروازهٔ شهر تا بارگاه درم بود و اسپ و غلام و کلاه کس اندازه نشاخت آنراکه چند ز دینار و ز تاج و تخت بلند غلامان همه با کلاه و کمر پرستنده با یاره و طوق زر پسند آمدش سخت بگشاد روی نگه کرد و بشنید پیغام اوی تهمتن بدو گفت یک هفته شاد همی باش تا پاسخ آریم یاد بدین خواهش اندیشه باید بسی همان نیز پرسیدن از هر کسی چو بشنید گرسیوز پیش بین زمین را ببوسید و کرد آفرین یکی خانه او را بیاراستند به دیبا و خوالیگران خواستند نشستند بیدار هر دو به هم سگالش گرفتند بر بیش و کم ازان کار شد پیلتن بدگمان کزان گونه گرسیوز آمد دمان طلایه ز هر سو برون تاختند چنان چون ببایست برساختند سیاوش ز رستم بپرسید و گفت که این راز بیرون کنید از نهفت که این آشتی جستن از بهر چیست نگه کن که تریاک این زهر چیست ز پیوستهٔ خون به نزدیک اوی ببین تا کدامند صد نامجوی گروگان فرستد به نزدیک ما کند روشن این رای تاریک ما نباید که از ما غمی شد ز بیم همی طبل سازد به زیر گلیم چو این کرده باشیم نزدیک شاه فرستاده باید یکی نیک خواه برد زین سخن نزد او آگهی مگر مغز گرداند از کین تهی چنین گفت رستم که اینست رای جزین روی پیمان نیاید بجای به شبگیر گرسیوز آمد بدر چنان چون بود با کلاه و کمر بیامد به پیش سیاوش زمین ببوسید و بر شاه کرد آفرین سیاوش بدو گفت کز کار تو پراندیشه بودم ز گفتار تو کنون رای یکسر بران شد درست که از کینه دل را بخواهیم شست تو پاسخ فرستی به افراسیاب که از کین اگر شد سرت پر شتاب کسی کاو ببیند سرانجام بد ز کردار بد بازگشتش سزد دلی کز خرد گردد آراسته یکی گنج گردد پر از خواسته اگر زیر نوش اندرون زهر نیست دلت را ز رنج و زیان بهر نیست چو پیمان همی کرد خواهی درست که آزار و کینه نخواهیم جست ز گردان که رستم بداند همی کجا نامشان بر تو خواند همی