شاهنامه — بخش 162 از 993

بر من فرستی به رسم نوا که باشد به گفتار تو بر گوا و دیگر ز ایران زمین هرچ هست که آن شهرها را تو داری به دست بپردازی و خود به توران شوی زمانی ز جنگ و ز کین بغنوی نباشد جز از راستی در میان به کینه نبندم کمر بر میان فرستم یکی نامه نزدیک شاه مگر بشتی باز خواند سپاه برافگند گرسیوز اندر زمان فرستاده ای چون هژبر دمان بدو گفت خیره منه سر به خواب برو تازیان نزد افراسیاب بگویش که من تیز بشتافتم همی هرچ جستم همه یافتم گروگان همی خواهد از شهریار چو خواهی که برگردد از کارزار فرستاده آمد بدادش پیام ز شاه و ز گرسیوز نیک نام چو گفت فرستاده بشنید شاه فراوان بپیچید و گم کرد راه همی گفت صد تن ز خویشان من گر ایدونک کم گردد از انجمن شکست اندر آید بدین بارگاه نماند بر من کسی نیک خواه وگر گویم از من گروگان مجوی دروغ آیدش سر به سر گفت و گوی فرستاد باید بر او نوا اگر بی گروگان ندارد روا بران سان که رستم همی نام برد ز خویشان نزدیک صد بر شمرد بر شاه ایران فرستادشان بسی خلعت و نیکوی دادشان بفرمود تا کوس با کره نای زدند و فروهشت پرده سرای به خارا و سغد و سمرقند و چاچ سپیجاب و آن کشور و تخت عاج تهی کرد و شد با سپه سوی گنگ بهانه نجست و فریب و درنگ چو از رفتنش رستم آگاه شد روانش ز اندیشه کوتاه شد به نزد سیاوش بیامد چو گرد شنیده سخنها همه یاد کرد بدو گفت چون کارها گشت راست چو گرسیوز ار بازگردد رواست بفرمود تا خلعت آراستند سلیح و کلاه و کمر خواستند یکی اسپ تازی به زرین ستام یکی تیغ هندی به زرین نیام چو گرسیوز آن خلعت شاه دید تو گفتی مگر بر زمین ماه دید بشد با زبانی پر از آفرین تو گفتی مگر بر نوردد زمین سیاوش نشست از بر تخت عاج بیاویخته بر سر عاج تاج همی رای زد با یکی چرب گوی کسی کاو سخن را دهد رنگ و بوی ز لشکر همی جست گردی سوار که با او بسازد دم شهریار چنین گفت با او گو پیلتن کزین در که یارد گشادن سخن همانست کاووس کز پیش بود ز تندی نکاهد نخواهد فزود مگر من شوم نزد شاه جهان کنم آشکارا برو بر نهان ببرم زمین گر تو فرمان دهی ز رفتن نبینم همی جز بهی سیاوش ز گفتار او شاد شد حدیث فرستادگان باد شد سپهدار بنشست و رستم به هم سخن راند هرگونه از بیش و کم بفرمود تا رفت پیشش دبیر نوشتن یکی نامه ای بر حریر نخست آفرین کرد بر دادگر کزو دید نیروی و فر و هنر خداوند هوش و زمان و مکان خرد پروراند همی با روان گذر نیست کس را ز فرمان او کسی کاو بگردد ز پیمان او ز گیتی نبیند مگر کاستی بدو باشد افزونی و راستی ازو باد بر شهریار آفرین جهاندار وز نامداران گزین رسیده به هر نیک و بد رای او ستودن خرد گشته بالای او رسیدم به بلخ و به خرم بهار همه شادمان بودم از روزگار ز من چون خبر یافت افراسیاب سیه شد به چشم اندرش آفتاب بدانست کش کار دشوار گشت جهان تیره شد بخت او خوار گشت بیامد برادرش با خواسته بسی خوبرویان آراسته که زنهار خواهد ز شاه جهان سپارد بدو تاج و تخت مهان بسنده کند زین جهان مرز خویش بداند همی پایه و ارز خویش از ایران زمین بسپرد تیره خاک بشوید دل از کینه و جنگ پاک