شاهنامه — بخش 165 از 993

نپرسد نه اندیشد از کارشان همانگه کند زنده بر دارشان به نزدیک یزدان چه پوزش برم بد آید ز کار پدر بر سرم ور ایدونک جنگ آورم بی گناه چنان خیره با شاه توران سپاه جهاندار نپسندد این بد ز من گشایند بر من زبان انجمن وگر بازگردم به نزدیک شاه به طوس سپهبد سپارم سپاه ازو نیز هم بر تنم بد رسد چپ و راست بد بینم و پیش بد نیاید ز سودابه خود جز بدی ندانم چه خواهد رسید ایزدی دو تن را ز لشکر ز کندآوران چو بهرام و چون زنگهٔ شاوران بران رازشان خواند نزدیک خویش بپرداخت ایوان و بنشاند پیش که رازش به هم بود با هر دو تن ازان پس که رستم شد از انجمن بدیشان چنین گفت کز بخت بد فراوان همی بر تنم بد رسد بدان مهربانی دل شهریار بسان درختی پر از برگ و بار چو سودابه او را فریبنده گشت تو گفتی که زهر گزاینده گشت شبستان او گشت زندان من غمی شد دل و بخت خندان من چنین رفت بر سر مرا روزگار که با مهر او آتش آورد بار گزیدم بدان شوربختیم جنگ مگر دور مانم ز چنگ نهنگ به بلخ اندرون بود چندان سپاه سپهبد چو گرسیوز کینه خواه نشسته به سغد اندرون شهریار پر از کینه با تیغ زن صدهزار برفتیم بر سان باد دمان نجستیم در جنگ ایشان زمان چو کشور سراسر بپرداختند گروگان و آن هدیه ها ساختند همه موبدان آن نمودند راه که ما بازگردیم زین رزم گاه پسندش نیامد همی کار من بکوشد به رنج و به آزار من به خیره همی جنگ فرمایدم بترسم که سوگند بگزایدم وراگر ز بهر فزونیست جنگ چو گنج آمد و کشور آمد به چنگ چه باید همی خیره خون ریختن چنین دل به کین اندر آویختن همی سر ز یزدان نباید کشید فراوان نکوهش بباید شنید دو گیتی همی برد خواهد ز من بمانم به کام دل اهرمن نزادی مرا کاشکی مادرم وگر زاد مرگ آمدی بر سرم که چندین بلاها بباید کشید ز گیتی همی زهر باید چشید بدین گونه پیمان که من کرده ام به یزدان و سوگندها خورده ام اگر سر بگردانم از راستی فراز آید از هر سوی کاستی پراگنده شد در جهان این سخن که با شاه ترکان فگندیم بن زبان برگشایند هر کس به بد به هرجای بر من چنان چون سزد به کین بازگشتن بریدن ز دین کشیدن سر از آسمان و زمین چنین کی پسندد ز من کردگار کجا بر دهد گردش روزگار شوم کشوری جویم اندر جهان که نامم ز کاووس ماند نهان که روشن زمانه بران سان بود که فرمان دادار گیهان بود سری کش نباشد ز مغز آگهی نه از بتری باز داند بهی قباد آمد و رفت و گیتی سپرد ورا نیز هم رفته باید شمرد تو ای نامور زنگه شاوران بیارای تن را به رنج گران برو تا به درگاه افرسیاب درنگی مباش و منه سر به خواب گروگان و این خواسته هرچ هست ز دینار و ز تاج و تخت نشست ببر همچنین جمله تا پیش اوی بگویش که ما را چه آمد به روی بفرمود بهرام گودرز را که این نامور لشکر و مرز را سپردم ترا گنج و پیلان کوس بمان تا بیاید سپهدار طوس بدو ده تو این لشکر و خواسته همه کارها یکسر آراسته یکایک برو بر شمر هرچ هست ز گنج و ز تاج و ز تخت نشست چو بهرام بشنید گفتار اوی دلش گشت پیچان به تیمار اوی ببارید خون زنگهٔ شاوران بنفرید بر بوم هاماوران پر از غم نشستند هر دو به هم روانشان ز گفتار او شد دژم