شاهنامه — بخش 179 از 993

یکی نامه سوی سیاوش به مهر نوشته به کردار گردان سپهر که تا تو برفتی نیم شادمان از اندیشه بی غم نیم یک زمان ولیکن من اندر خور رای تو به توران بجستم همی جای تو گر آنجا که هستی خوش و خرم است چنان چون بباید دلت بی غم است به شادی بباش و به نیکی بمان تو شادان بداندیش تو با غمان بدان پادشاهی همی بازگرد سر بدسگال اندرآور به گرد سیاوش سپه برگرفت و برفت بدان سو که فرمود سالار تفت صد اشتر ز گنج و درم بار کرد چهل را همه بار دینار کرد هزار اشتر بختی سرخ موی بنه بر نهادند با رنگ و بوی از ایران و توران گزیده سوار برفتند شمشیرزن ده هزار به پیش سپاه اندرون خواسته عماری و خوبان آراسته ز یاقوت و ز گوهر شاهوار چه از طوق و ز تاج وزگوشوار چه مشک و چه کافور و عود و عبیر چه دیبا و چه تختهای حریر ز مصری و چینی و از پارسی همی رفت با او شتر بار سی چو آمد بران شارستان دست آخت دو فرسنگ بالا و پهناش ساخت از ایوان و میدان و کاخ بلند ز پالیز وز گلشن ارجمند بیاراست شهری بسان بهشت به هامون گل و سنبل و لاله کشت بر ایوان نگارید چندی نگار ز شاهان وز بزم وز کارزار نگار سر و تاج و کاووس شاه نگارید با یاره و گرز و گاه بر تخت او رستم پیلتن همان زال و گودرز و آن انجمن ز دیگر سو افراسیاب و سپاه چو پیران و گرسیوز کینه خواه بهر گوشه ای گنبدی ساخته سرش را به ابراندر افراخته نشسته سراینده رامشگران سر اندر ستاره سران سران سیاووش گردش نهادند نام همه شهر زان شارستان شادکام چو پیران بیامد ز هند و ز چین سخن رفت زان شهر با آفرین خنیده به توران سیاووش گرد کز اختر بنش کرده شد روز ارد از ایوان و کاخ و ز پالیز و باغ ز کوه و در و رود وز دشت راغ شتاب آمدش تا ببیند که شاه چه کرد اندران نامور جایگاه هرآنکس که او از در کار بود بدان مرز با او سزاوار بود هزار از هنرمند گردان گرد چو هنگامهٔ رفتن آمد ببرد چو آمد به نزدیک آن جایگاه سیاوش پذیره شدش با سپاه چو پیران به نزد سیاوش رسید پیاده شد از دور کاو را بدید سیاوش فرود آمد از نیل رنگ مر او را گرفت اندر آغوش تنگ بگشتند هر دو بدان شارستان ز هر در زدند از هنر داستان سراسر همه باغ و میدان و کاخ همی دید هرسو بنای فراخ سپهدار پیران ز هر سو براند بسی آفرین بر سیاوش بخواند بدو گفت گر فر و برز کیان نبودیت با دانش اندر جهان کی آغاز کردی بدین گونه جای کجا آمدی جای زین سان به پای بماناد تا رستخیز این نشان میان دلیران و گردنکشان پسر بر پسر همچنین شاد باد جهاندار و پیروز و فرخ نژاد چو یک بهره از شهر خرم بدید به ایوان و باغ سیاوش رسید به کاخ فرنگیس بنهاد روی چنان شاد و پیروز و دیهیم جوی پذیره شدش دختر شهریار به پرسید و دینار کردش نثار چو بر تخت بنشست و آن جای دید بران سان بهشتی دلارای دید بدان نیز چندی ستایش گرفت جهان آفرین را نیایش گرفت ازان پس بخوردن گرفتند کار می و خوان و رامشگر و میگسار ببودند یک هفته با می به دست گهی خرم و شاددل گاه مست به هشتم ره آورد پیش آورید همان هدیهٔ شارستان چون سزید ز یاقوت و زگوهر شاهوار ز دینار وز تاج گوهرنگار ز دیبا و اسپان به زین پلنگ به زرین ستام و جناغ خدنگ