شاهنامه — بخش 180 از 993

فرنگیس را افسر و گوشوار همان یاره و طوق گوهرنگار بداد و بیامد بسوی ختن همی رای زد شاد با انجمن چو آمد به شادی به ایوان خویش همانگاه شد در شبستان خویش به گلشهر گفت آنک خرم بهشت ندید و نداند که رضوان چه کشت چو خورشید بر گاه فرخ سروش نشسته به آیین و با فر و هوش به رامش بپیمای لختی زمین برو شارستان سیاوش ببین خداوند ازان شهر نیکوترست تو گویی فروزندهٔ خاورست وزان جایگه نزد افراسیاب همی رفت برسان کشتی بر آب بیامد بگفت آن کجا کرده بود همان باژ کشور که آورده بود بیاورد پیشش همه سربسر بدادش ز کشور سراسر خبر که از داد شه گشت آباد بوم ز دریای چین تا به دریای روم وزانجا به کار سیاوش رسید سراسر همه یاد کرد آنچ دید ز کار سیاوش بپرسید شاه وزان شهر و آن کشور و جایگاه بدو گفت پیران که خرم بهشت کسی کاو نبیند به اردیبهشت سروش آوریدش همانا خبر که چونان نگاریدش آن بوم و بر همانا ندانند ازان شهر باز نه خورشید ازان مهتر سرافراز یکی شهر دیدم که اندر زمین نبیند دگر کس به توران و چین ز بس باغ و ایوان و آب روان برآمیخت گفتی خرد با روان چو کاخ فرنگیس دیدم ز دور چو گنج گهر بد به میدان سور بدان زیب و آیین که داماد تست ز خوبی به کام دل شاد تست گله کرد باید به گیتی یله ترا چون نباشد ز گیتی گله گر ایدونک آید ز مینو سروش نباشد بدان فر و اورنگ و هوش و دیگر دو کشور ز جنگ و ز جوش برآسود چون مهتر آمد به هوش بماناد بر ما چنین جاودان دل هوشمندان و رای ردان زگفتار او شاد شد شهریار که دخت برومندش آمد به بار به گرسیوز این داستان برگشاد سخنهای پیران همه کرد یاد پس آنگه به گرسیوز آهسته گفت نهفته همه برگشاد از نهفت بدو گفت رو تا سیاووش گرد ببین تا چه جایست بر گرد گرد سیاوش به توران زمین دل نهاد از ایران نگیرد دگر هیچ یاد مگر کرد پدرود تخت و کلاه چو گودرز و بهرام و کاووس شاه بران خرمی بر یکی خارستان همی بوم و بر سازد و شارستان فرنگیس را کاخهای بلند برآورد و دارد همی ارجمند چو بینی به خوبی فراوان بگوی به چشم بزرگی نگه کن به روی چو نخچیر و می باشد و دشت و کوه نشینند پیشت ز ایران گروه بدانگه که یاد من آید به دست چو خوردی به شادی بباید نشست یکی هدیه آرای بسیار مر ز دینار وز اسب و زرین کمر همان گوهر و تخت و دیبای چین همان یاره و گرز و تیغ و نگین ز گستردنیها و از بوی و رنگ ببین تا ز گنجت چه آید به چنگ فرنگیس را هدیه بر همچنین برو با زبانی پر از آفرین اگر آب دارد ترا میزبان بران شهر خرم دو هفته بمان نگه کرد گرسیوز نامدار سواران ترکان گزیده هزار خنیده سپاه اندرآورد گرد بشد شادمان تا سیاووش گرد سیاوش چو بشنید بسپرد راه پذیره شدش تازیان با سپاه گرفتند مر یکدگر را کنار سیاوش بپرسید از شهریار به ایوان کشیدند زان جایگاه سیاوش بیاراست جای سپاه دگر روز گرسیوز آمد پگاه بیاورد خلعت ز نزدیک شاه سیاوش بدان خلعت شهریار نگه کرد و شد چون گل اندر بهار نشست از بر بارهٔ گام زن سواران ایران شدند انجمن همه شهر و برزن یکایک بدوی نمود و سوی کاخ بنهاد روی هم آنگه به نزد سیاوش چو باد سواری بیامد ورا مژده داد