شاهنامه — بخش 181 از 993

که از دختر پهلوان سپاه یکی کودک آمد به مانند شاه ورا نام کردند فرخ فرود به تیره شب آمد چو پیران شنود به زودی مرا با سواری دگر بگفت اینک شو شاه را مژده بر همان مادر کودک ارجمند جریره سر بانوان بلند بفرمود یکسر به فرمانبران زدن دست آن خرد بر زعفران نهادند بر پشت این نامه بر که پیش سیاووش خودکامه بر بگویش که هر چند من سالخورد بدم پاک یزدان مرا شاد کرد سیاوش بدو گفت گاه مهی ازین تخمه هرگز مبادا تهی فرستاده را داد چندان درم که آرنده گشت از کشیدن دژم به کاخ فرنگیس رفتند شاد بدید آن بزرگی فرخ نژاد پرستار چندی به زرین کلاه فرنگیس با تاج در پیش گاه فرود آمد از تخت و بردش نثار بپرسیدش از شهر و ز شهریار دل و مغز گرسیوز آمد به جوش دگرگونه تر شد به آیین و هوش به دل گفت سالی چنین بگذرد سیاوش کسی را به کس نشمرد همش پادشاهیست و هم تاج و گاه همش گنج و هم دانش و هم سپاه نهان دل خویش پیدا نکرد همی بود پیچان و رخساره زرد بدو گفت برخوردی از رنج خویش همه سال شادان دل از گنج خویش نهادند در کاخ زرین دو تخت نشستند شادان دل و نیک بخت نوازندهٔ رود با میگسار بیامد بر تخت گوهرنگار ز نالیدن چنگ و رود و سرود به شادی همی داد دل را درود چو خورشید تابنده بگشاد راز به هرجای بنمود چهر از فراز سیاوش ز ایوان به میدان گذشت به بازی همی گرد میدان بگشت چو گرسیوز آمد بینداخت گوی سپهبد پس گوی بنهاد روی چو او گوی در زخم چوگان گرفت هم آورد او خاک میدان گرفت ز چوگان او گوی شد ناپدید تو گفتی سپهرش همی برکشید بفرمود تا تخت زرین نهند به میدان پرخاش ژوپین نهند دو مهتر نشستند بر تخت زر بدان تا کرا برفروزد هنر بدو گفت گرسیوز ای شهریار هنرمند وز خسروان یادگار هنر بر گهر نیز کرده گذر سزد گر نمایی به ترکان هنر به نوک سنان و به تیر و کمان زمین آورد تیرگی یک زمان به بر زد سیاوش بدان کار دست به زین اندر آمد ز تخت نشست زره را به هم بر ببستند پنج که از یک زره تن رسیدی به رنج نهادند بر خط آوردگاه نظاره برو بر ز هر سو سپاه سیاوش یکی نیزهٔ شاهوار کجا داشتی از پدر یادگار که در جنگ مازندران داشتی به نخچیر بر شیر بگذاشتی به آوردگه رفت نیزه بدست عنان را بپیچید چون پیل مست بزد نیزه و برگرفت آن زره زره را نماند ایچ بند و گره از آورد نیزه برآورد راست زره را بینداخت زان سو که خواست سواران گرسیوز دام ساز برفتند با نیزهای دراز فراوان بگشتند گرد زره ز میدان نه بر شد زره یک گره سیاوش سپر خواست گیلی چهار دو چوبین و دو ز آهن آبدار کمان خواست با تیرهای خدنگ شش اندر میان زد سه چوبه به تنگ یکی در کمان راند و بفشارد ران نظاره به گردش سپاهی گران بران چار چوبین و ز آهن سپر گذر کرد پیکان آن نامور بزد هم بر آن گونه دو چوبه تیر برو آفرین کرد برنا و پیر ازان ده یکی بی گذاره نماند برو هر کسی نام یزدان بخواند بدو گفت گرسیوز ای شهریار به ایران و توران ترا نیست یار بیا تا من و تو به آوردگاه بتازیم هر دو به پیش سپاه بگیریم هردو دوال کمر به کردار جنگی دو پرخاشخر ز ترکان مرا نیست همتاکسی چو اسپم نبینی ز اسپان بسی