شاهنامه — بخش 186 از 993

ندانی همی چاره از مهر باز بباید که بخت بد آید فراز همی مر ترا بند و تنبل فروخت به اورند چشم خرد را بدوخت نخست آنک داماد کردت به دام بخیره شدی زان سخن شادکام و دیگر کت از خویشتن دور کرد به روی بزرگان یکی سور کرد بدان تا تو گستاخ باشی بدوی فروماند اندر جهان گفت وگوی ترا هم ز اغریرث ارجمند فزون نیست خویشی و پیوند و بند میانش به خنجر بدو نیم کرد سپه را به کردار او بیم کرد نهانش ببین آشکارا کنون چنین دان و ایمن مشو زو به خون مرا هرچ اندر دل اندیشه بود خرد بود وز هر دری پیشه بود همان آزمایش بد از روزگار ازین کینه ور تیزدل شهریار همه پیش تو یک به یک راندم چو خورشد تابنده برخواندم به ایران پدر را بینداختی به توران همی شارستان ساختی چنین دل بدادی به گفتار او بگشتی همی گرد تیمار او درختی بد این برنشانده به دست کجا بار او زهر و بیخش کبست همی گفت و مژگان پر از آب زرد پر افسون دل و لب پر از باد سرد سیاوش نگه کرد خیره بدوی ز دیده نهاده به رخ بر دو جوی چو یاد آمدش روزگار گزند کزو بگسلد مهر چرخ بلند نماند برو بر بسی روزگار به روز جوانی سرآیدش کار دلش گشت پردرد و رخساره زرد پر از غم دل و لب پر از باد سرد بدو گفت هرچونک می بنگرم به بادافرهٔ بد نه اندرخورم ز گفتار و کردار بر پیش و پس ز من هیچ ناخوب نشنید کس چو گستاخ شد دست با گنج او بپیچید همانا تن از رنج او اگرچه بد آید همی بر سرم هم از رای و فرمان او نگذرم بیابم برش هم کنون بی سپاه ببینم که از چیست آزار شاه بدو گفت گرسیوز ای نامجوی ترا آمدن پیش او نیست روی به پا اندر آتش نشاید شدن نه بر موج دریا بر ایمن بدن همی خیره بر بد شتاب آوری سر بخت خندان به خواب آوری ترا من همانا بسم پایمرد بر آتش یکی برزنم آب سرد یکی پاسخ نامه باید نوشت پدیدار کردن همه خوب و زشت ز کین گر ببینم سر او تهی درخشان شود روزگار بهی سواری فرستم به نزدیک تو درفشان کنم رای تاریک تو امیدستم از کردگار جهان شناسندهٔ آشکار و نهان که او بازگردد سوی راستی شود دور ازو کژی و کاستی وگر بینم اندر سرش هیچ تاب هیونی فرستم هم اندر شتاب تو زان سان که باید به زودی بساز مکن کار بر خویشتن بر دراز برون ران از ایدر به هر کشوری بهر نامداری و هر مهتری صد و بیست فرسنگ ز ایدر به چین همان سیصد و سی به ایران زمین ازین سو همه دوستدار تواند پرستنده و غمگسار تواند وزان سو پدر آرزومند تست جهان بندهٔ خویش و پیوند تست بهر کس یکی نامه ای کن دراز بسیچیده باش و درنگی مساز سیاوش به گفتار او بگروید چنان جان بیدار او بغنوید بدو گفت ازان در که رانی سخن ز پیمان و رایت نگردم ز بن تو خواهشگری کن مرا زو بخواه همی راستی جوی و بنمای راه دبیر پژوهنده را پیش خواند سخنهای آگنده را برفشاند نخست آفریننده را یاد کرد ز وام خرد جانش آزاد کرد ازان پس خرد را ستایش گرفت ابر شاه ترکان نیایش گرفت که ای شاه پیروز و به روزگار زمانه مبادا ز تو یادگار مرا خواستی شاد گشتم بدان که بادا نشست تو با موبدان و دیگر فرنگیس را خواستی به مهر و وفا دل بیاراستی فرنگیس نالنده بود این زمان به لب ناچران و به تن ناچمان