شاهنامه — بخش 19 از 993

سرش را بدین گرزهٔ گاو چهر بکوبم نه بخشایش آرم نه مهر چو بشنید ازو این سخن ارنواز گشاده شدش بر دل پاک راز بدو گفت شاه آفریدون تویی که ویران کنی تنبل و جادویی کجا هوش ضحاک بر دست تست گشاد جهان بر کمربست تست ز تخم کیان ما دو پوشیده پاک شده رام با او ز بیم هلاک همی جفت مان خواند او جفت مار چگونه توان بودن ای شهریار فریدون چنین پاسخ آورد باز که گر چرخ دادم دهد از فراز ببرم پی اژدها را ز خاک بشویم جهان را ز ناپاک پاک بباید شما را کنون گفت راست که آن بی بها اژدهافش کجاست برو خوب رویان گشادند راز مگر که اژدها را سرآید به گاز بگفتند کاو سوی هندوستان بشد تا کند بند جادوستان ببرد سر بی گناهان هزار هراسان شدست از بد روزگار کجا گفته بودش یکی پیشبین که پردختگی گردد از تو زمین که آید که گیرد سر تخت تو چگونه فرو پژمرد بخت تو دلش زان زده فال پر آتشست همه زندگانی برو ناخوشست همی خون دام و دد و مرد و زن بریزد کند در یکی آبدن مگر کاو سرو تن بشوید به خون شود فال اخترشناسان نگون همان نیز از آن مارها بر دو کفت به رنج درازست مانده شگفت ازین کشور آید به دیگر شود ز رنج دو مار سیه نغنود بیامد کنون گاه بازآمدنش که جایی نباید فراوان بدنش گشاد آن نگار جگر خسته راز نهاده بدو گوش گردن فراز چوکشور ز ضحاک بودی تهی یکی مایه ور بد بسان رهی که او داشتی گنج و تخت و سرای شگفتی به دل سوزگی کدخدای ورا کندرو خواندندی بنام به کندی زدی پیش بیداد گام به کاخ اندر آمد دوان کند رو در ایوان یکی تاجور دید نو نشسته به آرام در پیشگاه چو سرو بلند از برش گرد ماه ز یک دست سرو سهی شهرناز به دست دگر ماه روی ار نواز همه شهر یکسر پر از لشکرش کمربستگان صف زده بر درش نه آسیمه گشت و نه پرسید راز نیایش کنان رفت و بردش نماز برو آفرین کرد کای شهریار همیشه بزی تا بود روزگار خجسته نشست تو با فرهی که هستی سزاوار شاهنشهی جهان هفت کشور ترا بنده باد سرت برتر از ابر بارنده باد فریدونش فرمود تا رفت پیش بکرد آشکارا همه راز خویش بفرمود شاه دلاور بدوی که رو آلت تخت شاهی بجوی نبیذ آر و رامشگران را بخوان بپیمای جام و بیارای خوان کسی کاو به رامش سزای منست به دانش همان دلزدای منست بیار انجمن کن بر تخت من چنان چون بود در خور بخت من چو بنشنید از او این سخن کدخدای بکرد آنچه گفتش بدو رهنمای می روشن آورد و رامشگران همان در خورش باگهر مهتران فریدون غم افکند و رامش گزید شبی کرد جشنی چنان چون سزید چو شد رام گیتی دوان کندرو برون آمد از پیش سالار نو نشست از بر بارهٔ راه جوی سوی شاه ضحاک بنهاد روی بیامد چو پیش سپهبد رسید سراسر بگفت آنچه دید و شنید بدو گفت کای شاه گردنکشان به برگشتن کارت آمد نشان سه مرد سرافراز با لشکری فراز آمدند از دگر کشوری ازان سه یکی کهتر اندر میان به بالای سرو و به چهر کیان به سالست کهتر فزونیش بیش از آن مهتران او نهد پای پیش یکی گرز دارد چو یک لخت کوه همی تابد اندر میان گروه به اسپ اندر آمد بایوان شاه دو پرمایه با او همیدون براه بیامد به تخت کئی بر نشست همه بند و نیرنگ تو کرد پست