شاهنامه — بخش 192 از 993

که از شاه و دستور وز لشکری ازین گونه نشیند کس داوری بیامد پر از خون دو رخ پیلسم روان پر ز داغ و رخان پر ز نم به نزدیک لهاک و فرشیدورد سراسر سخنها همه یاد کرد که دوزخ به از بوم افراسیاب نباید بدین کشور آرام و خواب بتازیم و نزدیک پیران شویم به تیمار و درد اسیران شویم سه اسپ گرانمایه کردند زین همی برنوشتند گفتی زمین به پیران رسیدند هر سه سوار رخان پر ز خون همچو ابر بهار برو بر شمردند یکسر سخن که بخت از بدیها چه افگند بن یکی زاریی خاست کاندر جهان نبیند کسی از کهان و مهان سیاووش را دست بسته چو سنگ فگندند در گردنش پالهنگ به دشتش کشیدند پر آب روی پیاده دوان در به پیش گروی تن پیل وارش بران گرم خاک فگندند و از کس نکردند باک یکی تشت بنهاد پیشش گروی بپیچید چون گوسفندانش روی برید آن سر شاهوارش ز تن فگندش چو سرو سهی بر چمن همه شهر پر زاری و ناله گشت به چشم اندرون آب چون ژاله گشت چو پیران به گفتار بنهاد گوش ز تخت اندرافتاد و زو رفت هوش همی جامه را بر برش کرد چاک همی کند موی و همی ریخت خاک بدو پیلسم گفت بشتاب زود که دردی بدین درد و سختی فزود فرنگیس رانیز خواهند کشت مکن هیچ گونه برین کار پشت به درگاه بردند مویش کشان بر روزبانان مردم کشان جهانی بدو کرده دیده پرآب ز کردار بدگوهر افراسیاب که این هول کاریست بادرد و بیم که اکنون فرنگیس را بر دو نیم زنند و شود پادشاهی تباه مر او را نخواند کسی نیز شاه ز آخر بیاورد پس پهلوان ده اسپ سوار آزموده جوان خود و گرد رویین و فرشیدورد برآورد زان راه ناگاه گرد بدو روز و دو شب بدرگه رسید درنامور پرجفا پیشه دید فرنگیس را دید چون بیهشان گرفته ورا روزبانان کشان به چنگال هر یک یکی تیغ تیز ز درگاه برخواسته رستخیز همانگاه پیران بیامد چو باد کسی کش خرد بوی گشتند شاد چو چشم گرامی به پیران رسید شد از خون دیده رخش ناپدید بدو گفت با من چه بد ساختی چرا خیره بر آتش انداختی ز اسپ اندر افتاد پیران به خاک همه جامهٔ پهلوی کرده چاک بفرمود تا روزبانان در زمانی ز فرمان بتابند سر بیامد دمان پیش افراسیاب دل از درد خسته دو دیده پر آب بدو گفت شاها انوشه بدی روان را به دیدار توشه بدی چه آمد ز بد بر تو ای نیکخوی که آوردت این روز بد آرزوی چرا بر دلت چیره شد رای دیو ببرد از رخت شرم گیهان خدیو به کشتی سیاووش را بی گناه به خاک اندر انداختی نام و جاه به ایران رسد زین بدی آگهی که شد خشک پالیز سرو سهی بسا تاجداران ایران زمین که با لشکر آیند پردرد و کین جهان آرمیده ز دست بدی شده آشکارا ره ایزدی فریبنده دیوی ز دوزخ بجست بیامد دل شاه ترکان بخست بران اهرمن نیز نفرین سزد که پیچد روانت سوی راه بد پشیمان شوی زین به روز دراز بپیچی زمانی به گرم و گداز ندانم که این گفتن بد ز کیست و زین آفریننده را رای چیست چو دیوانه از جای برخاستی چنین خیره بد را بیاراستی کنون زو گذشتی به فرزند خویش رسیدی به پیچاره پیوند خویش نجوید همانا فرنگیس بخت نه اورنگ شاهی نه تاج و نه تخت به فرزند با کودکی در نهان درفشی مکن خویشتن در جهان که تا زنده ای بر تو نفرین بود پس از زندگی دوزخ آیین بود