شاهنامه — بخش 198 از 993

سزد گر بگویی مرا نام خویش بجویی ازین کار فرجام خویش همانا به فرمان شاه آمدی گر از پهلوان سپاه آمدی چه داری ز افراسیاب آگهی ز اورنگ و ز تاج و تخت مهی نباید که بی نام بر دست من روانت برآید ز تاریک تن فرامرز گفت ای گو شوربخت منم بار آن خسروانی درخت که از نام او شیر پیچان شود چو خشم آورد پیل بیجان شود مرا با تو بدگوهر دیوزاد چرا کرد باید همی نام یاد گو پیلتن با سپاه از پس است که اندر جهان کینه خواه او بس است به کین سیاوش کمر بر میان ببست و بیامد چو شیر ژیان برآرد ازین مرز بی ارز دود هوا گرد او را نیارد بسود ورازاد بشنید گفتار او همی خوار دانست پیگار او به لشکر بفرمود کاندر دهید کمان ها سراسر به زه بر نهید رده بر کشید از دو رویه سپاه به سر بر نهادند ز آهن کلاه ز هر سو برآمد ز گردان خروش همی کر شد از نالهٔ کوس گوش چو آواز کوس آمد و کرنای فرامرز را دل برآمد ز جای به یک حمله اندر ز گردان هزار بیفگند و برگشت از کارزار دگر حمله کردش هزار و دویست ورازاد را گفت لشکر مه ایست که امروز بادافرهٔ ایزدیست مکافات بد را ز یزدان بدیست چنین لشکر گشن و چندین سوار سراسیمه شد از یکی نامدار همی شد فرامرز نیزه به دست ورازاد را راه یزدان ببست فرامرز جنگی چو او را بدید خروشی چو شیر ژیان برکشید برانگیخت از جای شبرنگ را بیفشرد بر نیزه بر چنگ را یکی نیزه زد بر کمربند او که بگسست زیر زره بند او چنان برگرفتش ز زین خدنگ که گفتی یک پشه دارد به چنگ بیفگند بر خاک و آمد فرود سیاووش را داد چندی درود سر نامور دور کرد از تنش پر از خون بیالود پیراهنش چنین گفت کاینت سر کین نخست پراگنده شد تخم پرخاش و رست همه بوم و بر آتش اندرفگند همی دود برشد به چرخ بلند یکی نامه بنوشت نزد پدر ز کار ورازاد پرخاشخر که چون برگشادم در کین و جنگ ورا برگرفتم ز زین پلنگ به کین سیاوش بریدم سرش برافروختم آتش از کشورش وزان سو نوندی بیامد به راه به نزدیک سالار توران سپاه که آمد به کین رستم پیلتن بزرگان ایران شدند انجمن ورازاد را سر بریدند زار برانگیخت از مرز توران دمار سپه را سراسر بهم بر زدند به بوم و به بر آتش اندر زدند چو بشنید افراسیاب این سخن غمی شد ز کردارهای کهن نماند ایچ بر دشت ز اسپان یله بیاورد چوپان به میدان گله در گنج گوپال و برگستوان همان نیزه و خنجر هندوان همان گنج دینار و در و گهر همان افسر و طوق زرین کمر ز دستور گنجور بستد کلید همه کاخ و میدان درم گسترید چو لشکر سراسر شد آراسته بریشان پراگنده شد خواسته بزد کوس رویین و هندی درای سواران سوی رزم کردند رای سپهدار از گنگ بیرون کشید سپه را ز تنگی به هامون کشید فرستاد و مر سرخه را پیش خواند ز رستم بسی داستانها براند بدو گفت شمشیرزن سی هزار ببر نامدار از در کارزار نگه دار جان از بد پور زال به رزمت نباشد جزو کس همال تو فرزندی و نیکخواه منی ستون سپاهی و ماه منی چو بیدار دل باشی و راه جوی که یارد نهادن بروی تو روی کنون پیش رو باش و بیدار باش سپه را ز دشمن نگهدار باش ز پیش پدر سرخه بیرون کشید درفش و سپه را به هامون کشید