شاهنامه — بخش 199 از 993

طلایه چو گرد سپه دید تفت بپیچید و سوی فرامرز رفت از ایران سپه برشد آوای کوس ز گرد سپه شد هوا آبنوس خروش سواران و گرد سپاه چو شب کرد گیتی نهان گشت ماه درخشیدن تیغ الماس گون سنانهای آهار داده به خون تو گفتی که برشد به گیتی بخار برافروختند آتش کارزار ز کشته فگنده به هر سو سران زمین کوه گشت از کران تا کران چو سرخه بران گونه پیگار دید درفش فرامرز سالار دید عنان را به بور سرافراز داد به نیزه درآمد کمان باز داد فرامرز بگذاشت قلب سپاه بر سرخه با نیزه شد کینه خواه یکی نیزه زد همچو آذرگشسپ ز کوهه ببردش سوی یال اسپ ز ترکان به یاری او آمدند پر از جنگ و پرخاشجو آمدند از آشوب ترکان و از رزم سخت فرامرز را نیزه شد لخت لخت بدانست سرخه که پایاب اوی ندارد غمی گشت و برگاشت روی پس اندر فرامرز با تیغ تیز همی تاخت و انگیخته رستخیز سواران ایران به کردار دیو دمان از پسش برکشیده غریو فرامرز چون سرخه را یافت چنگ بیازید زان سان که یازد پلنگ گرفتش کمربند و از پشت زین برآورد و زد ناگهان بر زمین پیاده به پیش اندر افگند خوار به لشکرگه آوردش از کارزار درفش تهمتن همانگه ز راه پدید آمد و گرد پیل و سپاه فرامرز پیش پدر شد چو گرد به پیروزی از روزگار نبرد به پیش اندرون سرخه را بسته دست بکرده ورازاد را یال پست همه غار و هامون پر از کشته بود سر دشمن از رزم برگشته بود سپاه آفرین خواند بر پهلوان بران نامبردار پور جوان تهمتن برو آفرین کرد نیز به درویش بخشید بسیار چیز یکی داستان زد برو پیلتن که هر کس که سر برکشد ز انجمن خرد باید و گوهر نامدار هنر یار و فرهنگش آموزگار چو این گوهران را بجا آورد دلاور شود پر و پا آورد از آتش نبینی جز افروختن جهانی چو پیش آیدش سوختن فرامرز نشگفت اگر سرکش است که پولاد را دل پر از آتش است چو آورد با سنگ خارا کند ز دل راز خویش آشکارا کند به سرخه نگه کرد پس پیلتن یکی سرو آزاده بد بر چمن برش چون بر شیر و رخ چون بهار ز مشک سیه کرده بر گل نگار بفرمود پس تا برندش به دشت ابا خنجر و روزبانان و تشت ببندند دستش به خم کمند بخوابند بر خاک چون گوسفند بسان سیاوش سرش را ز تن ببرند و کرگس بپوشد کفن چو بشنید طوس سپهبد برفت به خون ریختن روی بنهاد تفت بدو سرخه گفت ای سرافراز شاه چه ریزی همی خون من بی گناه سیاوش مرا بود هم سال و دوست روانم پر از درد و اندوه اوست مرا دیده پرآب بد روز و شب همیشه به نفرین گشاده دو لب بران کس که آن تشت و خنجر گرفت بران کس که آن شاه را سرگرفت دل طوس بخشایش آورد سخت بران نامبردار برگشته بخت بر رستم آمد بگفت این سخن که پور سپهدار افگند بن چنین گفت رستم که گر شهریار چنان خسته دل شاید و سوگوار همیشه دل و جان افراسیاب پر از درد باد و دو دیده پرآب همان تشت و خنجر زواره ببرد بدان روزبانان لشکر سپرد سرش را به خنجر ببرید زار زمانی خروشید و برگشت کار بریده سر و تنش بر دار کرد دو پایش زبر سر نگونسار کرد بران کشته از کین برافشاند خاک تنش را به خنجر بکردند چاک جهانا چه خواهی ز پروردگان چه پروردگان داغ دل بردگان چو لشکر بیامد ز دشت نبرد تنان پر ز خون و سران پر ز گرد