شاهنامه — بخش 205 از 993

همه یک به یک دل پر از کین کنید سپر بستر و تیغ بالین کنید به ایران سپه رزم و کین آوریم به نیزه خور اندر زمین آوریم به یک رزم اگر باد ایشان بجست نباید چنین کردن اندیشه پست برآراست بر هر سوی تاختن ندید ایچ هنگام پرداختن همی سوخت آباد بوم و درخت به ایرانیان بر شد آن کار سخت ز باران هوا خشک شد هفت سال دگرگونه شد بخت و برگشت حال شد از رنج و سختی جهان پر نیاز برآمد برین روزگار دراز چنان دید گودرز یک شب به خواب که ابری برآمد ز ایران پرآب بران ابر باران خجسته سروش به گودرز گفتی که بگشای گوش چو خواهی که یابی ز تنگی رها وزین نامور ترک نر اژدها به توران یکی نامداری نوست کجا نام آن شاه کیخسروست ز پشت سیاوش یکی شهریار هنرمند و از گوهر نامدار ازین تخمه از گوهر کیقباد ز مادر سوی تور دارد نژاد چو آید به ایران پی فرخش ز چرخ آنچ پرسد دهد پاسخش میان را ببندد به کین پدر کند کشور تور زیر و زبر به دریای قلزم به جوش آرد آب نخارد سر از کین افراسیاب همه ساله در جوشن کین بود شب و روز در جنگ بر زین بود ز گردان ایران و گردنکشان نیابد جز از گیو ازو کس نشان چنین است فرمان گردان سپهر بدو دارد از داد گسترده مهر چو از خواب گودرز بیدار شد نیایش کنان پیش دادار شد بمالید بر خاک ریش سپید ز شاه جهاندار شد پرامید چو خورشید پیدا شد از پشت زاغ برآمد به کردار زرین چراغ سپهبد نشست از بر تخت عاج بیاراست ایوان به کرسی ساج پر اندیشه مر گیو را پیش خواند وزان خواب چندی سخنها براند بدو گفت فرخ پی و روز تو همان اختر گیتی افروز تو تو تا زادی از مادر به آفرین پر از آفرین شد سراسر زمین به فرمان یزدان خجسته سروش مرا روی بنمود در خواب دوش نشسته بر ابری پر از باد و نم بشستی جهان را سراسر ز غم مرا دید و گفت این همه غم چراست جهانی پر از کین و بی نم چراست ازیرا که بی فر و برزست شاه ندارد همی راه شاهان نگاه چو کیخسرو آید ز توران زمین سوی دشمنان افگند رنج و کین نبیند کس او را ز گردان نیو مگر نامور پور گودرز گیو چنین کرد بخشش سپهر بلند که از تو گشاید غم و رنج بند همی نام جستی میان دو صف کنون نام جاویدت آمد به کف که تا در جهان مردمست و سخن چنین نام هرگز نگردد کهن زمین را همان با سپهر بلند به دست تو خواهد گشادن ز بند به رنجست گنج و به نامست رنج همانا که نامت به آید ز گنج اگر جاودانه نمانی بجای همی نام به زین سپنجی سرای جهان را یکی شهریار آوری درخت وفا را به بار آوری بدو گفت گیو ای پدر بنده ام بکوشم به رای تو تا زنده ام خریدارم این را گر آید بجای به فرخنده نام و پی رهنمای به ایوان شد و ساز رفتن گرفت ز خواب پدر مانده اندر شگفت چو خورشید رخشنده آمد پدید زمین شد بسان گل شنبلید بیامد کمربسته گیو دلیر یکی بارکش بادپایی به زیر به گودرز گفت ای جهان پهلوان دلیر و سرافراز و روشن روان کمندی و اسپی مرا یار بس نشاید کشیدن بدان مرز کس چو مردم برم خواستار آیدم ازان پس مگر کارزار آیدم مرا دشت و کوهست یک چند جای مگر پیشم آید یکی رهنمای به پیرزو بخت جهان پهلوان نیایم جز از شاد و روشن روان تو مر بیژن خرد را در کنار بپرور نگهدارش از روزگار