شاهنامه — بخش 207 از 993

خورش گور و پوشش هم از چرم گور گیا خوردن باره و آب شور همی گشت گرد بیابان و کوه به رنج و به سختی و دور از گروه چنان بد که روزی پراندیشه بود به پیشش یکی بارور بیشه بود بدان مرغزار اندر آمد دژم جهان خرم و مرد را دل به غم زمین سبز و چشمه پر از آب دید همی جای آرامش و خواب دید فرود آمد و اسپ را برگذاشت بخفت و همی بر دل اندیشه داشت همی گفت مانا که دیو پلید بر پهلوان بد که آن خواب دید ز کیخسرو ایدر نبینم نشان چه دارم همی خویشتن را کشان کنون گر به رزم اند یاران من به بزم اندرون غمگساران من یکی نامجوی و یکی شادروز مرا بخت بر گنبد افشاند گوز همی برفشانم به خیره روان خمیدست پشتم چو خم کمان همانا که خسرو ز مادر نزاد وگر زاد دادش زمانه به باد ز جستن مرا رنج و سختیست بهر انوشه کسی کاو بمیرد به زهر سرش پر ز غم گرد آن مرغزار همی گشت شه را کنان خواستار یکی چشمه ای دید تابان ز دور یکی سرو بالا دل آرام پور یکی جام پر می گرفته به چنگ به سر بر زده دستهٔ بوی و رنگ ز بالای او فرهٔ ایزدی پدید آمد و رایت بخردی تو گفتی منوچهر بر تخت عاج نشستست بر سر ز پیروزه تاج همی بوی مهر آمد از روی او همی زیب تاج آمد از موی او به دل گفت گیو این به جز شاه نیست چنین چهره جز در خور گاه نیست پیاده بدو تیز بنهاد روی چو تنگ اندر آمد گو شاه جوی گره سست شد بر در رنج او پدید آمد آن نامور گنج او چو کیخسرو از چشمه او را بدید بخندید و شادان دلش بردمید به دل گفت کاین گرد جز گیو نیست بدین مرز خود زین نشان نیونیست مرا کرد خواهد همی خواستار به ایران برد تا کند شهریار چو آمد برش گیو بردش نماز بدو گفت کای نامور سرافراز برانم که پور سیاوش توی ز تخم کیانی و کیخسروی چنین داد پاسخ ورا شهریار که تو گیو گودرزی ای نامدار بدو گفت گیو ای سر راستان ز گودرز با تو که زد داستان ز کشواد و گیوت که داد آگهی که با خرمی بادی و فرهی بدو گفت کیخسرو ای شیر مرد مرا مادر این از پدر یاد کرد که از فر یزدان گشادی سخن بدانگه که اندرزش آمد به بن همی گفت با نامور مادرم کز ایدر چه آید ز بد بر سرم سرانجام کیخسرو آید پدید بجا آورد بندها را کلید بدانگه که گردد جهاندار نیو ز ایران بیاید سرافراز گیو مر او را سوی تخت ایران برد بر نامداران و شیران برد جهان را به مردی به پای آورد همان کین ما را بجای آورد بدو گفت گیو ای سر سرکشان ز فر بزرگی چه داری نشان نشان سیاوش پدیدار بود چو بر گلستان نقطهٔ قار بود تو بگشای و بنمای بازو به من نشان تو پیداست بر انجمن برهنه تن خویش بنمود شاه نگه کرد گیو آن نشان سیاه که میراث بود از گه کیقباد درستی بدان بد کیان را نژاد چو گیو آن نشان دید بردش نماز همی ریخت آب و همی گفت راز گرفتش به بر شهریار زمین ز شادی برو بر گرفت آفرین از ایران بپرسید و ز تخت و گاه ز گودرز وز رستم نیک خواه بدو گفت گیو ای جهاندار کی سرافراز و بیدار و فرخنده پی جهاندار دارندهٔ خوب و زشت مراگر نمودی سراسر بهشت همان هفت کشور به شاهنشهی نهاد بزرگی و تاج مهی نبودی دل من بدین خرمی که روی تو دیدم به توران ز می که داند به گیتی که من زنده ام به خاکم و گر بتش افگنده ام