شاهنامه — بخش 208 از 993

سپاس از جهاندار کاین رنج سخت به شادی و خوبی سرآورد بخت برفتند زان بیشه هر دو به راه بپرسید خسرو ز کاووس شاه وزان هفت ساله غم و درد او ز گستردن و خواب وز خورد او همی گفت با شاه یکسر سخن که دادار گیتی چه افگند بن همان خواب گودرز و رنج دراز خور و پوشش و درد و آرام و ناز ز کاووس کش سال بفگند فر ز درد پسر گشت بی پای و پر ز ایران پراکنده شد رنگ و بوی سراسر به ویرانی آورد روی دل خسرو از درد و رنجش بسوخت به کردار آتش رخش برفروخت بدو گفت کاکنون ز رنج دراز ترا بردهد بخت آرام و ناز مرا چون پدر باش و با کس مگوی ببین تا زمانه چه آرد به روی سپهبد نشست از بر اسپ گیو پیاده همی رفت بر پیش نیو یکی تیغ هندی گرفته به چنگ هر آنکس که پیش آمدی بی درنگ زدی گیو بیدار دل گردنش به زیر گل و خاک کردی تنش برفتند سوی سیاووش گرد چو آمد دو تن را دل و هوش گرد فرنگیس را نیز کردند یار نهانی بران بر نهادند کار که هر سه به راه اندر آرند روی نهان از دلیران پرخاشجوی فرنگیس گفت ار درنگ آوریم جهان بر دل خویش تنگ آوریم ازین آگهی یابد افراسیاب نسازد بخورد و نیازد به خواب بیاید به کردار دیو سپید دل از جان شیرین شود ناامید یکی را ز ما زنده اندر جهان نبیند کسی آشکار و نهان جهان پر ز بدخواه و پردشمنست همه مرز ما جای آهرمنست تو ای بافرین شاه فرزند من نگر تا نیوشی یکی پند من که گر آگهی یابد آن مرد شوم برانگیزد آتش ز آباد بوم یکی مرغزارست ز ایدر نه دور به یکسو ز راه سواران تور همان جویبارست و آب روان که از دیدنش تازه گردد روان تو بر گیر زین و لگام سیاه برو سوی آن مرغزاران پگاه چو خورشید بر تیغ گنبد شود گه خواب و خورد سپهبد شود گله هرچ هست اندر آن مرغزار به آبشخور آید سوی جویبار به بهزاد بنمای زین و لگام چو او رام گردد تو بگذار گام چو آیی برش نیک بنمای چهر بیارای و ببسای رویش به مهر سیاوش چو گشت از جهان ناامید برو تیره شد روی روز سپید چنین گفت شبرنگ بهزاد را که فرمان مبر زین سپس باد را همی باش بر کوه و در مرغزار چو کیخسرو آید ترا خواستار ورا بارگی باش و گیتی بکوب ز دشمن زمین را به نعلت بروب نشست از بر اسپ سالار نیو پیاده همی رفت بر پیش گیو بدان تند بالا نهادند روی چنان چون بود مردم چاره جوی فسیله چو آمد به تنگی فراز بخوردند سیراب و گشتند باز نگه کرد بهزاد و کی را بدید یکی باد سرد از جگر برکشید بدید آن نشست سیاوش پلنگ رکیب دراز و جناغ خدنگ همی داشت در آبخور پای خویش از آنجا که بد دست ننهاد پیش چو کیخسرو او را به آرام یافت بپویید و با زین سوی او شتافت بمالید بر چشم او دست و روی بر و یال ببسود و بشخود موی لگامش بدو داد و زین بر نهاد بسی از پدر کرد با درد یاد چو بنشست بر باره بفشارد ران برآمد ز جا آن هیون گران به کردار باد هوا بردمید بپرید وز گیو شد ناپدید غمی شد دل گیو و خیره بماند بدان خیرگی نام یزدان بخواند همی گفت کاهرمن چاره جوی یکی بارگی گشت و بنمود روی کنون جان خسرو شد و رنج من همین رنج بد در جهان گنج من چو یک نیمه ببرید زان کوه شاه گران کرد باز آن عنان سیاه همی بود تاپیش او رفت گیو چنین گفت بیدار دل شاه نیو