شاهنامه — بخش 209 از 993

که شاید که اندیشهٔ پهلوان کنم آشکارا به روشن روان بدو گفت گیو ای شه سرفراز سزد کاشکارا بود بر تو راز تو از ایزدی فر و برز کیان به موی اندر آیی ببینی میان بدو گفت زین اسپ فرخ نژاد یکی بر دل اندیشه آمدت یاد چنین بود اندیشهٔ پهلوان که اهریمن آمد بر این جوان کنون رفت و رنج مرا باد کرد دل شاد من سخت ناشاد کرد ز اسپ اندر آمد جهاندیده گیو همی آفرین خواند بر شاه نیو که روز و شبان بر تو فرخنده باد سر بدسگالان تو کنده باد که با برز و اورندی و رای و فر ترا داد داور هنر با گهر ز بالا به ایوان نهادند روی پراندیشه مغز و روان راه جوی چو نزد فرنگیس رفتند باز سخن رفت چندی ز راه دارز بدان تا نهانی بود کارشان نباشد کسی آگه از رازشان فرنگیس چون روی بهزاد دید شد از آب دیده رخش ناپدید دو رخ را به یال و برش بر نهاد ز درد سیاوش بسی کرد یاد چو آب دو دیده پراگنده کرد سبک سر سوی گنج آگنده کرد به ایوان یکی گنج بودش نهان نبد زان کسی آگه اندر جهان یکی گنج آگنده دینار بود زره بود و یاقوت بسیار بود همان گنج گوپال و برگستوان همان خنجر و تیغ و گرز گران در گنج بگشاد پیش پسر پر از خون رخ از درد خسته جگر چنین گفت با گیو کای برده رنج ببین تا ز گوهر چه خواهی ز گنج ز دینار وز گوهر شاهوار ز یاقوت وز تاج گوهرنگار ببوسید پیشش زمین پهلوان بدو گفت کای مهتر بانوان همه پاسبانیم و گنج آن تست فدی کردن جان و رنج آن تست زمین از تو گردد بهار بهشت سپهر از تو زاید همی خوب و زشت جهان پیش فرزند تو بنده باد سر بدسگالانش افگنده باد چو افتاد بر خواسته چشم گیو گزین کرد درع سیاووش نیو ز گوهر که پرمایه تر یافتند ببردند چندانک برتافتند همان ترگ و پرمایه برگستوان سلیحی که بود از در پهلوان سر گنج را شاه کرد استوار به راه بیابان برآراست کار چو این کرده شد برنهادند زین بران باد پایان باآفرین فرنگیس ترگی به سر بر نهاد برفتند هر سه به کردار باد سران سوی ایران نهادند گرم نهانی چنان چون بود نرم نرم بشد شهر یکسر پر از گفت و گوی که خسرو به ایران نهادست روی نماند این سخن یک زمان در نهفت کس آمد به نزدیک پیران بگفت که آمد ز ایران سرافراز گیو به نزدیک بیدار دل شاه نیو سوی شهر ایران نهادند روی فرنگیس و شاه و گو جنگ جوی چو بشنید پیران غمی گشت سخت بلرزید برسان برگ درخت ز گردان گزین کرد کلباد را چو نستیهن و گرد پولاد را بفرمود تا ترک سیصد سوار برفتند تازان بران کارزار سر گیو بر نیزه سازید گفت فرنگیس را خاک باید نهفت ببندید کیخسرو شوم را بداختر پی او بر و بوم را سپاهی برین گونه گرد و جوان برفتند بیدار دو پهلوان فرنگیس با رنج دیده پسر به خواب اندر آورده بودند سر ز پیمودن راه و رنج شبان جهانجوی را گیو بد پاسبان دو تن خفته و گیو با رنج و خشم به راه سواران نهاده دو چشم به برگستوان اندرون اسپ گیو چنان چون بود ساز مردان نیو زره در بر و بر سرش بود ترگ دل ارغنده و تن نهاده به مرگ چو از دور گرد سپه را بدید بزد دست و تیغ از میان برکشید خروشی برآورد برسان ابر که تاریک شد مغز و چشم هژبر میان سواران بیامد چو گرد ز پرخاش او خاک شد لاژورد