شاهنامه — بخش 210 از 993

زمانی به خنجر زمانی به گرز همی ریخت آهن ز بالای برز ازان زخم گوپال گیو دلیر سران را همی شد سر از جنگ سیر دل گیو خندان شد از زور خشم که چون چشمه بودیش دریا به چشم ازان پس گرفتندش اندر میان چنان لشکری همچو شیر ژیان ز نیزه نیستان شد آوردگاه بپوشید دیدار خورشید و ماه غمی شد دل شیر در نیستان ز خون نیستان کرد چون میستان ازیشان بیفگند بسیار گیو ستوه آمدند آن سواران ز نیو به نستیهن گرد کلباد گفت که این کوه خاراست نه یال و سفت همه خسته و بسته گشتند باز به نزدیک پیران گردن فراز همه غار و هامون پر از کشته بود ز خون خاک چون ارغوان گشته بود چو نزدیک کیخسرو آمد دلیر پر از خون بر و چنگ برسان شیر بدو گفت کای شاه دل شاد دار خرد را ز اندیشه آزاد دار یکی لشکر آمد بر ما به جنگ چو کلباد و نستیهن تیز چنگ چنان بازگشتند آن کس که زیست که بر یال و برشان بباید گریست گذشته ز رستم به ایران سوار ندانم که با من کند کارزار ازو شاد شد خسرو پاک دین ستودش فراوان و کرد آفرین بخوردند چیزی کجا یافتند سوی راه بی راه بشتافتند چو ترکان به نزدیک پیران شدند چنان خسته و زار و گریان شدند برآشفت پیران به کلباد گفت که چونین شگفتی نشاید نهفت چه کردید با گیو و خسرو کجاست سخن بر چه سانست برگوی راست بدو گفت کلباد کای پهلوان به پیش تو گر برگشایم زبان که گیو دلاور به گردان چه کرد دلت سیر گردد به دشت نبرد فراوان به لشکر مرا دیده ای نبرد مرا هم پسندیده ای همانا که گوپال بیش از هزار گرفتی ز دست من آن نامدار سرش ویژه گفتی که سندان شدست بر و ساعدش پیل دندان شدست من آورد رستم بسی دیده ام ز جنگ آوران نیز بشنیده ام به زخمش ندیدم چنین پایدار نه در کوشش و پیچش کارزار همی هر زمان تیز و جوشان بدی به نوی چو پیلی خروشان بدی برآشفت پیران بدو گفت بس که ننگست ازین یاد کردن به کس نه از یک سوارست چندین سخن تو آهنگ آورد مردان مکن تو رفتی و نستیهن نامور سپاهی به کردار شیران نر کنون گیو را ساختی پیل مست میان یلان گشت نام تو پست چو زین یابد افراسیاب آگهی بیندازد آن تاج شاهنشهی که دو پهلوان دلیر و سوار چنین لشکری از در کارزار ز پیش سواری نمودید پشت بسی از دلیران ترکان بکشت گواژه بسی باشدت بافسوس نه مرد نبردی و گوپال و کوس سواران گزین کرد پیران هزار همه جنگجوی و همه نامدار بدیشان چنین گفت پیران که زود عنان تگاور بباید بسود شب و روز رفتن چو شیر ژیان نباید گشادن به ره بر میان که گر گیو و خسرو به ایران شوند زنان اندر ایران چه شیران شوند نماند برین بوم و بر خاک و آب وزین داغ دل گردد افراسیاب به گفتار او سر برافراختند شب و روز یکسر همی تاختند نجستند روز و شب آرام و خواب وزین آگهی شد به افراسیاب چنین تا بیامد یکی ژرف رود سپه شد پراگنده چون تار و پود بنش ژرف و پهناش کوتاه بود بدو بر به رفتن دژآگاه بود نشسته فرنگیس بر پاس گاه به دیگر کران خفته بد گیو و شاه فرنگیس زان جایگه بنگرید درفش سپهدار توران بدید دوان شد بر گیو و آگاه کرد بران خفتگان خواب کوتاه کرد بدو گفت کای مرد با رنج خیز که آمد ترا روزگار گریز ترا گر بیابند بیجان کنند دل ما ز درد تو پیچان کنند