شاهنامه — بخش 221 از 993

برفتند پیشش به دو روزه راه چنین پهلوانان و چندین سپاه درفش تهمتن چو آمد پدید به خورشید گرد سپه بردمید خروش آمد و نالهٔ بوق و کوس ز قلب سپه گیو و گودرز و طوس به پیش گو پیلتن راندند به شادی برو آفرین خواندند گرفتند هر سه ورا در کنار بپرسید شیراوژن از شهریار ز رستم سوی زال سام آمدند گشاده دل و شادکام آمدند نهادند سوی فرامرز روی گرفتند شادی به دیدار اوی وزان جایگه سوی شاه آمدند به دیدار فرخ کلاه آمدند چو خسرو گو پیلتن را بدید سرشکش ز مژگان به رخ بر چکید فرود آمد از تخت و کرد آفرین تهمتن ببوسید روی زمین به رستم چنین گفت کای پهلوان همیشه بدی شاد و روشن روان به گیتی خردمند و خامش تویی که پروردگار سیاوش تویی سر زال زان پس به بر در گرفت ز بهر پدر دست بر سر گرفت گوان را به تخت مهی برنشاند بریشان همی نام یزدان بخواند نگه کرد رستم سرو پای اوی نشست و سخن گفتن و رای اوی رخش گشت پرخون و دل پر ز درد زکار سیاوش بسی یاد کرد به شاه جهان گفت کای شهریار جهان را تویی از پدر یادگار ندیدم من اندر جهان تاج ور بدین فر و مانندگی پدر وزان پس چو از تخت برخاستند نهادند خوان و می آراستند جهاندار تا نیمی از شب نخفت گذشته سخنها همه بازگفت چو خورشید تیغ از میان برکشید شب تیره گشت از جهان ناپدید تبیره برآمد ز درگاه شاه به سر برنهادند گردان کلاه چو طوس و چو گودرز و گیو دلیر چو گرگین و گستهم و بهرام شیر گرانمایگان نزد شاه آمدند بران نامور بارگاه آمدند به نخچیر شد شهریار جهان ابا رستم نامور پهلوان ز لشکر برفتند آزادگان چو گیو و چو گودرز کشوادگان سپاهی که شد تیره خورشید و ماه همی رفت با یوز و با باز شاه همه بوم ایران سراسر بگشت به آباد و ویرانی اندر گذشت هران بوم و برکان نه آباد بود تبه بود و ویران ز بیداد بود درم داد و آباد کردش ز گنج ز داد و ز بخشش نیامدش رنج به هر شهر بنشست و بنهاد تخت چنانچون بود خسرو نیک بخت همه بدره و جام و می خواستی به دینار گیتی بیاراستی وز آنجا سوی شهر دیگر شدی همی با می و تخت و افسر شدی همی رفت تا آذرابادگان ابا او بزرگان و آزادگان گهی باده خورد و گهی تاخت اسپ بیامد سوی خان آذرگشسپ جهان آفرین را ستایش گرفت به آتشکده در نیایش گرفت بیامد خرامان ازان جایگاه نهادند سر سوی کاوس شاه نشستند هر دو به هم شادمان نبودند جز شادمان یک زمان چو پر شد سر از جام روشن گلاب به خواب و به آسایش آمد شتاب چو روز درخشان برآورد چاک بگسترد یاقوت بر تیره خاک جهاندار بنشست و کاوس کی دو شاه سرافراز و دو نیک پی ابا رستم گرد و دستان به هم همی گفت کاوس هر بیش و کم از افراسیاب اندر آمد نخست دو رخ را به خون دو دیده بشست بگفت آنکه او با سیاوش چه کرد از ایران سراسر برآورد گرد بسی پهلوانان که بیجان شدند زن و کودک خرد پیچان شدند بسی شهر بینی ز ایران خراب تبه گشته از رنج افراسیاب ترا ایزدی هرچ بایدت هست ز بالا و از دانش و زور دست ز فر تمامی و نیک اختری ز شاهان به هر گونه ای برتری کنون از تو سوگند خواهم یکی نباید که پیچی ز داد اندکی که پرکین کنی دل ز افراسیاب دمی آتش اندر نیاری به آب