شاهنامه — بخش 223 از 993

بدیشان فراوان بکرد آفرین که آباد بادا به گردان زمین بگشت اندرین نیز گردان سپهر چو از خوشه خورشید بنمود چهر ز پهلو همه موبدانرا بخواند سخنهای بایسته چندی براند دو هفته در بار دادن ببست بنوی یکی دفتر اندر شکست بفرمود موبد به روزی دهان که گویند نام کهان و مهان نخستین ز خویشان کاوس کی صد و ده سپهبد فگندند پی سزاوار بنوشت نام گوان چنانچون بود درخور پهلوان فریبرز کاوسشان پیش رو کجا بود پیوستهٔ شاه نو گزین کرد هشتاد تن نوذری همه گرزدار و همه لشکری زرسپ سپهبد نگهدارشان که بردی به هر کار تیمارشان که تاج کیان بود و فرزند طوس خداوند شمشیر و گوپال و کوس سه دیگر چو گودرز کشواد بود که لشکر به رای وی آباد بود نبیره پسر داشت هفتاد و هشت دلیران کوه و سواران دشت فروزندهٔ تاج و تخت کیان فرازندهٔ اختر کاویان چو شصت و سه از تخمهٔ گژدهم بزرگان و سالارشان گستهم ز خویشان میلاد بد صد سوار چو گرگین پیروزگر مایه دار ز تخم لواده چو هشتادو پنج سواران رزم و نگهبان گنج کجا برته بودی نگهدارشان به رزم اندرون دست بردارشان چو سی و سه مهتر ز تخم پشنگ که رویین بدی شاهشان روز جنگ به گاه نبرد او بدی پیش کوس نگهبان گردان و داماد طوس ز خویشان شیروی هفتاد مرد که بودند گردان روز نبرد گزین گوان شهره فرهاد بود گه رزم سندان پولاد بود ز تخم گرازه صد و پنج گرد نگهبان ایشان هم او را سپرد کنارنگ وز پهلوانان جزین ردان و بزرگان باآفرین چنان بد که موبد ندانست مر ز بس نامداران با برز و فر نوشتند بر دفتر شهریار همه نامشان تا کی آید به کار بفرمود کز شهر بیرون شوند ز پهلو سوی دشت و هامون شوند سر ماه باید که از کرنای خروش آید و زخم هندی درای همه سر سوی رزم توران نهند همه شادمانی و سوران نهند نهادند سر پیش او بر زمین همه یک به یک خواندند آفرین که ما بندگانیم و شاهی تراست در گاو تا برج ماهی تراست به جایی که بودند ز اسپان یله به لشکر گه آورد یکسر گله بفرمود کان کو کمند افگنست به زرم اندرون گرد و رویین تنست به پیش فسیله کمند افگنند سر بادپایان به بند افگنند در گنج دینار بگشاد و گفت که گنج از بزرگان نشاید نهفت گه بخشش و کینهٔ شهریار شود گنج دینار بر چشم خوار به مردان همی گنج و تخت آوریم به خورشید بار درخت آوریم چرا برد باید غم روزگار که گنج از پی مردم آید به کار بزرگان ایران از انجمن نشسته به پیشش همه تن به تن بیاورد صد جامه دیبای روم همه پیکر از گوهر و زر بوم هم از خز و منسوج و هم پرنیان یکی جام پر گوهر اندر میان نهادند پیش سرافراز شاه چنین گفت شاه جهان با سپاه که اینت بهای سر بی بها پلاشان دژخیم نر اژدها کجا پهلوان خواند افراسیاب به بیداری او شود سیر خواب سر و تیغ و اسپش بیارد چو گرد به لشکر گه ما بروز نبرد سبک بیژن گیو بر پای جست میان کشتن اژدها را ببست همه جامه برداشت وان جام زر به جام اندرون نیز چندی گهر بسی آفرین کرد بر شهریار که خرم بدی تا بود روزگار وزانجا بیامد به جای نشست گرفته چنان جام گوهر به دست به گنجور فرمود پس شهریار که آرد دو صد جامهٔ زرنگار