شاهنامه — بخش 229 از 993

همان به که سوی کلات و چرم برانیم و منزل کنیم از میم چپ و راست آباد و آب روان بیابان چه جوییم و رنج روان مرا بود روزی بدین ره گذر چو گژدهم پیش سپه راهبر ندیدیم از این راه رنجی دراز مگر بود لختی نشیب و فراز بدو گفت گودرز پرمایه شاه ترا پیش رو کرد پیش سپاه بران ره که گفت او سپه را بران نباید که آید کسی را زیان نباید که گردد دل آزرده شاه بد آید ز آزار او بر سپاه بدو گفت طوس ای گو نامدار ازین گونه اندیشه در دل مدار کزین شاه را دل نگردد دژم سزد گر نداری روان جفت غم همان به که لشکر بدین سو بریم بیابان و فرسنگها نشمریم بدین گفته بودند همداستان برین بر نزد نیز کس داستان براندند ازان راه پیلان و کوس بفرمان و رای سپهدار طوس پس آگاهی آمد بنزد فرود که شد روی خورشید تابان کبود ز نعل ستوران وز پای پیل جهان شد بکردار دریای نیل چو بشنید ناکار دیده جوان دلش گشت پر درد و تیره روان بفرمود تا هرچ بودش یله هیونان وز گوسفندان گله فسیله ببند اندر آرند نیز نماند ایچ بر کوه و بر دشت چیز همه پاک سوی سپد کوه برد ببند اندرون سوی انبوه برد جریره زنی بود مام فرود ز بهر سیاوش دلش پر ز دود بر مادر آمد فرود جوان بدو گفت کای مام روشن روان از ایران سپاه آمد و پیل و کوس بپیش سپه در سرافراز طوس چه گویی چه باید کنون ساختن نباید که آرد یکی تاختن جریره بدو گفت کای رزمساز بدین روز هرگز مبادت نیاز بایران برادرت شاه نوست جهاندار و بیدار کیخسروست ترا نیک داند به نام و گهر ز هم خون وز مهرهٔ یک پدر برادرت گر کینه جوید همی روان سیاوش بشوید همی گر او کینه جوید همی از نیا ترا کینه زیباتر و کیمیا برت را بخفتان رومی بپوش برو دل پر از جوش و سر پر خروش به پیش سپاه برادر برو تو کینخواه نو باش و او شاه نو که زیبد کز این غم بنالد پلنگ ز دریا خروشان برآید نهنگ وگر مرغ با ماهیان اندر آب بخوانند نفرین به افراسیاب که اندر جهان چون سیاوش سوار نبندد کمر نیز یک نامدار به گردی و مردی و جنگ و نژاد باورنگ و فرهنگ و سنگ و بداد بدو داد پیران مرا از نخست وگر نه ز ترکان همی زن نجست نژاد تو از مادر و از پدر همه تاجدار و هم نامور تو پور چنان نامور مهتری ز تخم کیانی و کی منظری کمربست باید بکین پدر بجای آوریدن نژاد و گهر چنین گفت ازان پس بمادر فرود کز ایران سخن با که باید سرود که باید که باشد مرا پایمرد ازین سرفرازان روز نبرد کز ایشان ندانم کسی را بنام نیامد بر من درود و پیام بدو گفت ز ایدر برو با تخوار مدار این سخن بر دل خویش خوار کز ایران که و مه شناسد همه بگوید نشان شبان و رمه ز بهرام وز زنگهٔ شاوران نشان جو ز گردان و جنگ آوران همیشه سر و نام تو زنده باد روان سیاوش فروزنده باد ازین هر دو هرگز نگشتی جدای کنارنگ بودند و او پادشای نشان خواه ازین دو گو سرفراز کز ایشان مرا و ترا نیست راز سران را و گردنکشان را بخوان می و خلعت آرای و بالا و خوان ز گیتی برادر ترا گنج بس همان کین و آیین به بیگانه کس سپه را تو باش این زمان پیش رو تویی کینه خواه جهاندار نو ترا پیش باید بکین ساختن کمر بر میان بستن و تاختن