شاهنامه — بخش 232 از 993

بدان آمدستم بدین تیغ کوه که از نامداران ایران گروه بپرسم ز مردی که سالار کیست برزم اندرون نامبردار کیست یکی سور سازم چنانچون توان ببینم بشادی رخ پهلوان ز اسپ و ز شمشیر و گرز و کمر ببخشم ز هر چیز بسیار مر وزان پس گرایم به پیش سپاه بتوران شوم داغ دل کینه خواه سزاوار این جستن کین منم بجنگ آتش تیز برزین منم سزد گر بگویی تو با پهلوان که آید برین سنگ روشن روان بباشیم یک هفته ایدر بهم سگالیم هرگونه از بیش و کم به هشتم چو برخیزد آوای کوس بزین اندر آید سپهدار طوس میان را ببندم بکین پدر یکی جنگ سازم بدرد جگر که با شیر جنگ آشنایی دهد ز نر پر کرگس گوایی دهد که اندر جهان کینه را زین نشان نبندد میان کس ز گردنکشان بدو گفت بهرام کای شهریار جوان و هنرمند و گرد و سوار بگویم من این هرچ گفتی بطوس بخواهش دهم نیز بر دست بوس ولیکن سپهبد خردمند نیست سر و مغز او از در پند نیست هنر دارد و خواسته هم نژاد نیارد همی بر دل از شاه یاد بشورید با گیو و گودرز و شاه ز بهر فریبرز و تخت و کلاه همی گوید از تخمهٔ نوذرم جهان را بشاهی خود اندر خورم سزد گر بپیچد ز گفتار من گراید بتندی ز کردار من جز از من هرآنکس که آید برت نباید که بیند سر و مغفرت که خودکامه مردیست بی تار و پود کسی دیگر آید نیارد درود و دیگر که با ما دلش نیست راست که شاهی همی با فریبرز خواست مرا گفت بنگر که بر کوه کیست چو رفتی مپرسش که از بهر چیست بگرز و بخنجر سخن گوی و بس چرا باشد این روز بر کوه کس بمژده من آیم چنو گشت رام ترا پیش لشکر برم شادکام وگر جز ز من دیگر آید کسی نباید بدو بودن ایمن بسی نیاید بر تو به جز یک سوار چنینست آیین این نامدار چو آید ببین تا چه آیدت رای در دژ ببند و مپرداز جای یکی گرز پیروزه دسته بزر فرود آن زمان برکشید از کمر بدو داد و گفت این ز من یادگار همی دار تا خودکی آید بکار چو طوس سپهبد پذیرد خرام بباشیم روشن دل و شادکام جزین هدیه ها باشد و اسپ و زین بزر افسر و خسروانی نگین چو بهرام برگشت با طوس گفت که با جان پاکت خرد باد جفت بدان کان فرودست فرزند شاه سیاوش که شد کشته بر بی گناه نمود آن نشانی که اندر نژاد ز کاوس دارند و ز کیقباد ترا شاه کیخسرو اندرز کرد که گرد فرود سیاوش مگرد چنین داد پاسخ ستمکاره طوس که من دارم این لشکر و بوق و کوس ترا گفتم او را بنزد من آر سخن هیچگونه مکن خواستار گر او شهریارست پس من کیم برین کوه گوید ز بهر چیم یکی ترک زاده چو زاغ سیاه برین گونه بگرفت راه سپاه نبینم ز خودکامه گودرزیان مگر آنک دارد سپه را زیان بترسیدی از بی هنر یک سوار نه شیر ژیان بود بر کوهسار سپه دید و برگشت سوی فریب بخیره سپردی فراز و نشیب وزان پس چنین گفت با سرکشان که ای نامداران گردنکشان یکی نامور خواهم و نامجوی کز ایدر نهد سوی آن ترک روی سرش را ببرد بخنجر ز تن بپیش من آرد بدین انجمن میان را ببست اندران ریونیز همی زان نبردش سرآمد قفیز بدو گفت بهرام کای پهلوان مکن هیچ برخیره تیره روان بترس از خداوند خورشید و ماه دلت را بشرم آور از روی شاه که پیوند اویست و همزاد اوی سواریست نام آور و جنگ جوی