شاهنامه — بخش 238 از 993

یکی آتشی خود جریره فروخت همه گنجها را بتش بسوخت یکی تیغ بگرفت زان پس بدست در خانهٔ تازی اسپان ببست شکمشان بدرید و ببرید پی همی ریخت از دیده خوناب و خوی بیامد ببالین فرخ فرود یکی دشنه با او چو آب کبود دو رخ را بروی پسر بر نهاد شکم بردرید و برش جان بداد در دژ بکندند ایرانیان بغارت ببستند یکسر میان چو بهرام نزدیک آن باره شد از اندوه یکسر دلش پاره شد بایرانیان گفت کین از پدر بسی خوارتر مرد و هم زارتر کشنده سیاوش چاکر نبود ببالینش بر کشته مادر نبود همه دژ سراسر برافروخته همه خان و مان کنده و سوخته بایرانیان گفت کز کردگار بترسید وز گردش روزگار ببد بس درازست چنگ سپهر به بیدادگر برنگردد بمهر زکیخسرو اکنون ندارید شرم که چندان سخن گفت با طوس نرم بکین سیاوش فرستادتان بسی پند و اندرزها دادتان ز خون برادر چو آگه شود همه شرم و آذرم کوته شود ز رهام وز بیژن تیز مغز نیاید بگیتی یکی کار نغز هماننگه بیامد سپهدار طوس براه کلات اندر آورد کوس چو گودرز و چون گیو کنداوران ز گردان ایران سپاهی گران سپهبد بسوی سپدکوه شد وزانجا بنزدیکی انبوه شد چو آمد ببالین آن کشته زار بران تخت با مادر افگنده خوار بیک دست بهرام پر آب چشم نشسته ببالین او پر ز خشم بدست دگر زنگهٔ شاوران برو انجمن گشته کنداوران گوی چون درختی بران تخت عاج بدیدار ماه و ببالای ساج سیاوش بد خفته بر تخت زر ابا جوشن و تیغ و گرز و کمر برو زار بگریست گودرز و گیو بزرگان چو گرگین و بهرام نیو رخ طوس شد پر ز خون جگر ز درد فرود و ز درد پسر که تندی پشیمانی آردت بار تو در بوستان تخم تندی مکار چنین گفت گودرز با طوس و گیو همان نامداران و گردان نیو که تندی نه کار سپهبد بود سپهبد که تندی کند بد بود جوانی بدین سان ز تخم کیان بدین فر و این برز و یال و میان بدادی بتیزی و تندی بباد زرسپ آن سپهدار نوذرنژاد ز تیزی گرفتار شد ریونیز نبود از بد بخت ما مانده چیز هنر بی خرد در دل مرد تند چو تیغی که گردد ز زنگار کند چو چندین بگفتند آب از دو چشم ببارید و آمد ز تندی بخشم چنین پاسخ آورد کز بخت بد بسی رنج وسختی بمردم رسد بفرمود تا دخمهٔ شاهوار بکردند بر تیغ آن کوهسار نهادند زیراندرش تخت زر بدیبای زربفت و زرین کمر تن شاهوارش بیاراستند گل و مشک و کافور و می خواستند سرش را بکافور کردند خشک رخش را بعطر و گلاب و بمشک نهادند بر تخت و گشتند باز شد آن شیردل شاه گردن فراز زراسپ سرافراز با ریونیز نهادند در پهلوی شاه نیز سپهبد بران ریش کافورگون ببارید از دیدگان جوی خون چنینست هرچند مانیم دیر نه پیل سرافراز ماند نه شیر دل سنگ و سندان بترسد ز مرگ رهایی نیابد ازو بار و برگ سه روزش درنگ آمد اندر چرم چهارم برآمد ز شیپور دم سپه برگرفت و بزد نای و کوس زمین کوه تا کوه گشت آبنوس هرآنکس که دیدی ز توران سپاه بکشتی تنش را فگندی براه همه مرزها کرد بی تار و پود همی رفت پیروز تا کاسه رود بدان مرز لشکر فرود آورید زمین گشت زان خیمه ها ناپدید خبر شد بترکان کز ایران سپاه سوس کاسه رود اندر آمد براه