شاهنامه — بخش 241 از 993

کبوده بیامد چو گرد سیاه شب تیره نزدیک ایران سپاه طلایه شب تیره بهرام بود کمندش سر پیل را دام بود برآورد اسپ کبوده خروش ز لشکر برافراخت بهرام گوش کمان را بزه کرد و بفشارد ران درآمد ز جای آن هیون گران یکی تیر بگشاد و نگشاد لب کبوده نبود ایچ پیدا ز شب بزد بر کمربند چوپان شاه همی گشت رنگ کبوده سیاه ز اسپ اندر افتاد و زنهار خواست بدو گفت بهرام برگوی راست که ایدر فرستندهٔ تو که بود کرا خواستی زین بزرگان بسود ببهرام گفت ار دهی زینهار بگویم ترا هرچ پرسی ز کار تژاوست شاها فرستنده ام بنزدیک او من پرستنده ام مکش مر مرا تا نمایمت راه بجایی که او دارد آرامگاه بدو گفت بهرام با من تژاو چو با شیر درنده پیکار گاو سرش را بخنجر ببرید پست بفتراک زین کیانی ببست بلشکر گه آورد و بفگند خوار نه نام آوری بد نه گردی سوار چو خورشید بر زد ز گردون درفش دم شب شد از خنجر او بنفش غمی شد دل مرد پرخاشجوی بدانست کو را بد آمد بروی برآمد خروش خروس و چکاو کبوده نیامد بنزد تژاو سپاهی که بودند با او بخواند وزان جایگه تیز لشکر براند تژاو سپهبد بشد با سپاه بایران خروش آمد از دیده گاه که آمد سپاهی ز ترکان بجنگ سپهبد نهنگی درفشی پلنگ ز گردنکشان پیش او رفت گیو تنی چند با او ز گردان نیو برآشفت و نامش بپرسید زوی چنین گفت کای مرد پرخاشجوی بدین مایه مردم بجنگ آمدی ز هامون بکام نهنگ آمدی بپاسخ چنین گفت کای نامدار ببینی کنون رزم شیر سوار بگیتی تژاوست نام مرا بهر دم برآرند کام مرا نژادم بگوهر از ایران بدست ز گردان وز پشت شیران بدست کنون مرزبانم بدین تخت و گاه نگین بزرگان و داماد شاه بدو گفت گیو اینکه گفتی مگوی که تیره شود زین سخن آبروی از ایران بتوران که دارد نشست مگر خوردنش خون بود گر کبست اگر مرزبانی و داماد شاه چرا بیشتر زین نداری سپاه بدین مایه لشکر تو تندی مجوی بتندی بپیش دلیران مپوی که این پرهنر نامدار دلیر سر مرزبان اندر آرد بزیر گر اایدونک فرمان کنی با سپاه بایران خرامی بنزدیک شاه کنون پیش طوس سپهبد شوی بگویی و گفتار او بشنوی ستانمت زو خلعت و خواسته پرستنده و اسپ آراسته تژاو فریبنده گفت ای دلیر درفش مرا کس نیارد بزیر مرا ایدر اکنون نگینست و گاه پرستنده و گنج و تاج و سپاه همان مرز و شاهی چو افراسیاب کس این را ز ایران نبیند بخواب پرستار وز مادیانان گله بدشت گروگرد کرده یله تو این اندکی لشکر من مبین مراجوی با گرز بر پشت زین من امروز با این سپاه آن کنم کزین آمدن تان پشیمان کنم چنین گفت بیژن بفرخ پدر که ای نامور گرد پرخاشخر سرافراز و بیداردل پهلوان به پیری نه آنی که بودی جوان ترا با تژاو این همه پند چیست بترکی چنین مهر و پیوند چیست همی گرز و خنجر بباید کشید دل و مغز ایشان بباید درید برانگیخت اسپ و برآمد خروش نهادند گوپال و خنجر بدوش یکی تیره گرد از میان بردمید بدان سان که خورشید شد ناپدید جهان شد چو آبار بهمن سیاه ستاره ندیدند روشن نه ماه بقلب سپاه اندرون گیو گرد همی از جهان روشنایی ببرد بپیش اندرون بیژن تیزچنگ همی بزمگاه آمدش جای جنگ