شاهنامه — بخش 246 از 993

بیامد طلایه بدیدش براه بپرسیدش از نام وز جایگاه بدو گفت رهام جنگی منم هنرمند و بیدار و سنگی منم پیام فریبرز کاوس شاه به پیران رسانم بدین رزمگاه ز پیش طلایه سواری چو گرد بیامد سخنها همه یاد کرد که رهام گودرز زان رزمگاه بیامد سوی پهلوان سپاه بفرمود تا پیش اوی آورند گشاده دل و تازه روی آورند سراینده رهام شد پیش اوی بترس از نهان بداندیش اوی چو پیران ورا دید بنواختش بپرسید و بر تخت بنشاختش برآورد رهام راز از نهفت پیام فریبرز با او بگفت چنین گفت پیران برهام گرد که این جنگ را خرد نتوان شمرد شما را بد این پیش دستی بجنگ ندیدیم با طوس رای و درنگ بمرز اندر آمد چو گرگ سترگ همی کشت بی باک خرد و بزرگ چه مایه بکشت و چه مایه ببرد بدو نیک این مرز یکسان شمرد مکافات این بد کنون یافتند اگر چند با کینه بشتافتند کنون گر تویی پهلوان سپاه چنانچون ترا باید از من بخواه گر ایدونک یک ماه خواهی درنگ ز لشکر نیاید سواری بجنگ وگر جنگ جویی منم برکنار بیارای و برکش صف کارزار چو یک مه بدین آرزو بشمرید که از مرز توران زمین بگذرید برانید لشکر سوی مرز خویش ببینید یکسر همه ارز خویش وگرنه بجنگ اندر آرید چنگ مخواهید زین پس زمان و درنگ یکی خلعت آراست رهام را چنانچون بود درخور نام را بنزد فریبرز رهام گرد بیاورد نامه چنانچون ببرد فریبرز چون یافت روز درنگ بهر سو بیازید چون شیرچنگ سر بدره ها را گشادن گرفت نهاده همه رای دادن گرفت کشیدند و لشکر بیاراستند ز هر چیز لختی بپیراستند چو آمد سر ماه هنگام جنگ ز پیمان بگشتند و از نام و ننگ خروشی برآمد ز هر دو سپاه برفتند یکسر سوی رزمگاه ز بس ناله بوق و هندی درای همی آسمان اندر آمد ز جای هم از یال اسپان و دست و عنان ز گوپال و تیغ و کمان و سنان تو گفتی جهان دام نر اژدهاست وگر آسمان بر زمین گشت راست نبد پشه را روزگار گذر ز بس گرز و تیغ و سنان و سپر سوی میمنه گیو گودرز بود رد و موبد و مهتر مرز بود سوی میسره اشکش تیزچنگ که دریای خون راند هنگام جنگ یلان با فریبرز کاوس شاه درفش از پس پشت در قلبگاه فریبرز با لشکر خویش گفت که ما را هنرها شد اندر نهفت یک امروز چون شیر جنگ آوریم جهان بر بداندیش تنگ آوریم کزین ننگ تا جاودان بر سپاه بخندند همی گرز و رومی کلاه یکی تیرباران بکردند سخت چو باد خزانی که ریزد درخت تو گفتی هوا پر کرگس شدست زمین از پی پیل پامس شدست نبد بر هوا مرغ را جایگاه ز تیر و ز گرز و ز گرد سپاه درفشیدن تیغ الماس گون بکردار آتش بگرد اندرون تو گفتی زمین روی زنگی شدست ستاره دل پیل جنگی شدست ز بس نیزه و گرز و شمشیر تیز برآمد همی از جهان رستخیز ز قلب سپه گیو شد پیش صف خروشان و بر لب برآورده کف ابا نامداران گودرزیان کزیشان بدی راه سود و زیان بتیغ و بنیزه برآویختند همی ز آهن آتش فرو ریختند چو شد رزم گودرز و پیران درشت چو نهصد تن از تخم پیران بکشت چو دیدند لهاک و فرشیدورد کزان لشکر گشن برخاست گرد یکی حمله بردند برسوی گیو بران گرزداران و شیران نیو ببارید تیر از کمان سران بران نامداران جوشن وران