شاهنامه — بخش 248 از 993

کشیدند گوپال و تیغ بنفش به پیکار آن کاویانی درفش چنین گفت هومان که آن اخترست که نیروی ایران بدو اندر است درفش بنفش ار بچنگ آوریم جهان جمله بر شاه تنگ آوریم کمان را بزه کرد بیژن چو گرد بریشان یکی تیرباران بکرد سپه یکسر از تیر او دور شد همی گرگ درنده را سور شد بگفتند با گیو و با گستهم سواران که بودند با او بهم که مان رفت باید بتوران سپاه ربودن ازیشان همی تاج و گاه ز گردان ایران دلاور سران برفتند بسیار نیزه وران بکشتند زیشان فراوان سوار بیامد ز ره بیژن نامدار سپاه اندر آمد بگرد درفش هوا شد ز گرد سواران بنفش دگر باره از جای برخاستند بران دشت رزمی نو آراستند به پیش سپه کشته شد ریونیز که کاوس را بد چو جان عزیز یکی تاجور شاه کهتر پسر نیاز فریبرز و جان پدر سر و تاج او اندر آمد بخاک بسی نامور جامه کردند چاک ازان پس خروشی برآورد گیو که ای نامداران و گردان نیو چنویی نبود اندرین رزمگاه جوان و سرافراز و فرزند شاه نبیره جهاندار کاوس پیر سه تن کشته شد زار بر خیره خیر فرود سیاوش چون ریونیز بگیتی فزون زین شگفتی چه چیز اگر تاج آن نارسیده جوان بدشمن رسد شرم دارد روان اگر من بجنبم ازین رزمگاه شکست اندر آید بایران سپاه نباید که آن افسر شهریار بترکان رسد در صف کارزار فزاید بر این ننگها ننگ نیز ازین افسر و کشتن ریو نیز چنان بد که بشنید آواز گیو سپهبد سرافراز پیران نیو برامد بنوی یکی کارزار ز لشکر بران افسر نامدار فراوان ز هر سو سپه کشته شد سربخت گردنکشان گشته شد برآویخت چون شیر بهرام گرد بنیزه بریشان یکی حمله برد بنوک سنان تاج را برگرفت دو لشکر بدو مانده اندر شگفت همی بود زان گونه تا تیره گشت همی دیده از تیرگی خیره گشت چنین هر زمانی برآشوفتند همی بر سر یکدگر کوفتند ز گودرزیان هشت تن زنده بود بران رزمگه دیگر افگنده بود هم از تخمهٔ گیو چون بیست و پنج که بودند زیبای دیهیم و گنج هم از تخم کاوس هفتاد مرد سواران و شیران روز نبرد جز از ریونیز آن سر تاجدار سزد گر نیاید کسی در شمار چو سیصد تن از تخم افراسیاب کجا بختشان اندر آمد بخواب ز خویشان پیران چو نهصد سوار کم آمد برین روز در کارزار همان دست پیران بد و روز اوی ازان اختر گیتی افروز اوی نبد روز پیکار ایرانیان ازان جنگ جستن سرآمد زمان از آوردگه روی برگاشتند همی خستگان خوار بگذاشتند بدانگه کجا بخت برگشته بود دمان بارهٔ گستهم کشته بود پیاده همی رفت نیزه بدست ابا جوشن و خود برسان مست چو بیژن بگستهم نزدیک شد شب آمد همی روز تاریک شد بدو گفت هین برنشین از پسم گرامی تر از تو نباشد کسم نشستند هر دو بران بارگی چو خورشید شد تیره یکبارگی همه سوی آن دامن کوهسار گریزان برفتند برگشته کار سواران ترکان همه شاددل ز رنج و ز غم گشته آزاددل بلشکرگه خویش بازآمدند گرازنده و بزم ساز آمدند ز گردان ایران برآمد خروش همی کر شد از نالهٔ کوس گوش دوان رفت بهرام پیش پدر که ای پهلوان یلان سربسر بدانگه که آن تاج برداشتم بنیزه بابراندر افراشتم یکی تازیانه ز من گم شدست چو گیرند بی مایه ترکان بدست