شاهنامه — بخش 250 از 993

کمان را بزه کرد بهرام شیر ببارید تیر از کمان دلیر چو تیری یکی در کمان راندی بپیرامنش کس کجا ماندی ازیشان فراوان بخست و بکشت پیاده نپیچید و ننمود پشت سواران همه بازگشتند ازوی بنزدیک پیران نهادند روی چو لشکر ز بهرام شد ناپدید ز هر سو بسی تیر گرد آورید چو لشکر بیامد بر پهلوان بگفتند با او سراسر گوان فراوان سخن رفت زان رزمساز ز پیکار او آشکارا و راز بگفتند کاینت هژبر دلیر پیاده نگردد خود از جنگ سیر بپرسید پیران که این مرد کیست ازان نامداران ورانام چیست یکی گفت بهرام شیراوژن است که لشکر سراسر بدو روشن است برویین چنین گفت پیران که خیز که بهرام را نیست جای گریز مگر زنده او را بچنگ آوری زمانه براساید از داوری ز لشکر کسی را که باید ببر کجا نامدارست و پرخاشخر چو بشنید رویین بیامد دمان نبودش بس اندیشهٔ بدگمان بر تیر بنشست بهرام شیر نهاده سپر بر سر و چرخ زیر یکی تیرباران برویین بکرد که شد ماه تابنده چون لاژورد چو رویین پیران ز تیرش بخست یلان را همه کند شد پای و دست بسستی بر پهلوان آمدند پر از درد و تیره روان آمدند که هرگز چنین یک پیاده بجنگ ز دریا ندیدیم جنگی نهنگ چو بشنید پیران غمی گشت سخت بلرزید برسان برگ درخت نشست از بر بارهٔ تند تاز همی رفت با او بسی رزمساز بیامد بدو گفت کای نامدار پیاده چرا ساختی کارزار نه تو با سیاوش بتوران بدی همانا بپرخاش و سوران بدی مرا با تو نان و نمک خوردن است نشستن همان مهر پروردن است نباید که با این نژاد و گهر بدین شیرمردی و چندین هنر ز بالا بخاک اندر آید سرت بسوزد دل مهربان مادرت بیا تا بسازیم سوگند و بند براهی که آید دلت را پسند ازان پس یکی با تو خویشی کنیم چو خویشی بود رای بیشی کنیم پیاده تو با لشکری نامدار نتابی مخور باتنت زینهار بدو گفت بهرام کای پهلوان خردمند و بیناو روشن روان مرا حاجت از تو یکی بارگیست وگر نه مرا جنگ یکبارگیست بدو گفت پیران که ای نامجوی ندانی که این رای را نیست روی ترا این به آید که گفتم سخن دلیری و بر خیره تندی مکن ببین تا سواران آن انجمن نهند این چنین ننگ بر خویشتن که چندین تن از تخمهٔ مهتران ز دیهیم داران و کنداوران ز پیکار تو کشته و خسته شد چنین رزم ناگاه پیوسته شد که جوید گذر سوی ایران کنون مگر آنک جوشد ورا مغز و خون اگر نیستی رنج افراسیاب که گردد سرش زین سخن پرشتاب ترا بارگی دادمی ای جوان بدان تات بردی بر پهلوان برفت او و آمد ز لشکر تژاو سواری که بودیش با شیر تاو ز پیران بپرسید و پیران بگفت که بهرام را از یلان نیست جفت بمهرش بدادم بسی پند خوب نمودم بدو راه و پیوند خوب سخن را نبد بر دلش هیچ راه همی راه جوید بایران سپاه بپیران چنین گفت جنگی تژاو که با مهر جان ترا نیست تاو شوم گر پیاده بچنگ آرمش سر اندر زمان زیر سنگ آرمش بیامد شتابان بدان رزمگاه کجا بود بهرام یل بی سپاه چو بهرام را دید نیزه بدست یکی برخروشید چون پیل مست بدو گفت ازین لشکر نامدار پیاده یکی مرد و چندین سوار بایران گرازید خواهی همی سرت برفرازید خواهی همی سران را سپردی سر اندر زمان گه آمد که بر تو سرآید زمان