شاهنامه — بخش 251 از 993

پس آنگه بفرمود کاندر نهید بتیر و بگرز و بژوپین دهید برو انجمن شد یکی لشکری هرانکس که بد از دلیران سری کمان را بزه کرد بهرام گرد بتیر از هوا روشنایی ببرد چو تیر اسپری شد سوی نیزه گشت چو دریای خون شد همه کوه و دشت چو نیزه قلم شد بگرز و بتیغ همی خون چکانید بر تیره میغ چو رزمش برین گونه پیوسته شد بتیرش دلاور بسی خسته شد چو بهرام یل گشت بی توش و تاو پس پشت او اندر آمد تژاو یکی تیغ زد بر سر کتف اوی که شیر اندر آمد ز بالا بروی جدا شد ز تن دست خنجرگزار فروماند از رزم و برگشت کار تژاو ستمگاره را دل بسوخت بکردار آتش رخش برفروخت بپیچید ازو روی پر درد و شرم بجوش آمدش در جگر خون گرم چو خورشید تابنده بنمود پشت دل گیو گشت از برادر درشت ببیژن چنین گفت کای رهنمای برادر نیامد همی باز جای بباید شدن تا وراکار چیست نباید که بر رفته باید گریست دلیران برفتند هر دو چو گرد بدان جای پرخاش و ننگ و نبرد بدیدار بهرامشان بد نیاز همی خسته و کشته جستند باز همه دشت پرخسته و کشته بود جهانی بخون اندر آغشته بود دلیران چو بهرام را یافتند پر از آب و خون دیده بشتافتند بخاک و بخون اندر افگنده خوار فتاده ازو دست و برگشته کار همی ریخت آب از بر چهراوی پر از خون دو تن دیده از مهر اوی چو بازآمدش هوش بگشاد چشم تنش پر ز خون بود و دل پر ز خشم چنین گفت با گیو کای نامجوی مرا چون بپوشی بتابوت روی تو کین برادر بخواه از تژاو ندارد مگر گاو با شیر تاو مرا دید پیران ویسه نخست که با من بدش روزگاری نشست همه نامداران و گردان چین بجستند با من بغاز کین تن من تژاو جفاپیشه خست نکرد ایچ یاد از نژاد و نشست چو بهرام گرد این سخن یاد کرد ببارید گیو از مژه آب زرد بدادار دارنده سوگند خورد بروز سپید و شب لاژورد که جز ترگ رومی نبیند سرم مگر کین بهرام بازآورم پر از درد و پر کین بزین برنشست یکی تیغ هندی گرفته بدست بدانگه که شد روی گیتی سیاه تژاو از طلایه برآمد براه چو از دور گیو دلیرش بدید عنان را بپیچید و دم درکشید چو دانست کز لشکر اندر گذشت ز گردان و گردنکشان دور گشت سوی او بیفکند پیچان کمند میان تژاو اندر آمد به بند بران اندر آورد و برگشت زود پس آسانش از پشت زین در ربود بخاک اندر افگند خوار و نژند فرود آمد و دست کردش به بند نشست از بر اسپ و او را کشان پس اندر همی برد چون بیهشان چنین گفت با او بخواهش تژاو که با من نماند ای دلیر ایچ تاو چه کردم کزین بی شمار انجمن شب تیره دوزخ نمودی بمن بزد بر سرش تازیانه دویست بدو گفت کین جای گفتار نیست ندانی همی ای بد شور بخت که در باغ کین تازه کشتی درخت که بالاش با چرخ همبر بود تنش خون خورد بار او سر بود شکار تو بهرام باید بجنگ ببینی کنون زخم کام نهنگ چنین گفت با گیو جنگی تژاو که تو چون عقابی و من چون چکاو ز بهرام بر بد نبردم گمان نه او را بدست من آمد زمان که من چون رسیدم سواران چین ورا کشته بودند بر دشت کین بران بد که بهرام بیجان شدست ز دردش دل گیو پیچان شدست کشانش بیارد گیو دلیر بپیش جگر خسته بهرام شیر بدو گفت کاینک سر بی وفا مکافات سازم جفا را جفا سپاس از جهان آفرین کردگار که چندان زمان دیدم از روزگار