شاهنامه — بخش 257 از 993

تو گفتی یکی بارهٔ آهنست وگر کوه البرز در جوشنست به پیش سپاه اندر آمد بجنگ یکی خشت رخشان گرفته بچنگ بجنبید طوس سپهبد ز جای جهان پر شد از نالهٔ کر نای بهومان چنین گفت کای شوربخت ز پالیز کین برنیامد درخت نمودم بارژنگ یک دست برد که بود از شما نامبردار و گرد تو اکنون همانا بکین آمدی که با خشت بر پشت زین آمدی بجان و سر شاه ایران سپاه که بی جوشن و گرز و رومی کلاه بجنگ تو آیم بسان پلنگ که از کوه یازد بنخچیر چنگ ببینی تو پیکار مردان مرد چو آورد گیرم بدشت نبرد چنین پاسخ آورد هومان بدوی که بیشی نه خوبست بیشی مجوی گر ایدونک بیچاره ای را زمان بدست تو آمد مشو در گمان بجنگ من ارژنگ روز نبرد کجا داشتی خویشتن را بمرد دلیران لشکر ندارند شرم نجوشد یکی را برگ خون گرم که پیکار ایشان سپهبد کند برزم اندرون دستشان بد کند کجا بیژن و گیو آزادگان جهانگیر گودرز کشوادگان تو گر پهلوانی ز قلب سپاه چرا آمدستی بدین رزمگاه خردمند بیگانه خواند ترا هشیوار دیوانه خواند ترا تو شو اختر کاویانی بدار سپهبد نیاید سوی کارزار نگه کن که خلعت کرا داد شاه ز گردان که جوید نگین و کلاه بفرمای تا جنگ شیر آورند زبردست را دست زیر آورند اگر تو شوی کشته بر دست من بد آید بدان نامدار انجمن سپاه تو بی یار و بیجان شوند اگر زنده مانند پیچان شوند و دیگر که گر بشنوی گفت راست روان و دلم بر زبانم گواست که پر درد باشم ز مردان مرد که پیش من آیند روز نبرد پس از رستم زال سام سوار ندیدم چو تو نیز یک نامدار پدر بر پدر نامبردار و شاه چو تو جنگجویی نیاید سپاه تو شو تا ز لشکر یکی نامجوی بیاید بروی اندر آریم روی بدو گفت طوس ای سرافراز مرد سپهبد منم هم سوار نبرد تو هم نامداری ز توران سپاه چرا رای کردی به آوردگاه دلت گر پذیرد یکی پند من بجویی بدین کار پیوند من کزین کینه تا زنده ماند یکی نیاسود خواهد سپاه اندکی تو با خویش وپیوند و چندین سوار همه پهلوان و همه نامدار بخیره مده خویشتن را بباد بباید که پند من آیدت یاد سزاوار کشتن هرآنکس که هست بمان تا بیازند بر کینه دست کزین کینه مرد گنهکار هیچ رهایی نیابد خرد را مپیچ مرا شاه ایران چنین داد پند که پیران نباید که یابد گزند که او ویژه پروردگار منست جهاندیده و دوستدار منست به بیداد بر خیره با او مکوش نگه کن که دارد بپند تو گوش چنین گفت هومان به بیداد و داد چو فرمان دهد شاه فرخ نژاد بران رفت باید ببیچارگی سپردن بدو دل بیکبارگی همان رزم پیران نه بر آرزوست که او راد و آزاده و نیک خوست بدین گفت و گوی اندرون بود طوس که شد گیو را روی چون سندروس ز لشکر بیامد بکردار باد چنین گفت کای طوس فرخ نژاد فریبنده هومان میان دو صف بیامد دمان بر لب آورده کف کنون با تو چندین چه گوید براز میان دو صف گفت و گوی دراز سخن جز بشمشیر با او مگوی مجوی از در آشتی هیچ روی چو بشنید هومان برآشفت سخت چنین گفت با گیو بیدار بخت ایا گم شده بخت آزادگان که گم باد گودرز کشوادگان فراوان مرا دیده ای روز جنگ به آوردگه تیغ هندی بچنگ کس از تخم کشواد جنگی نماند که منشور تیغ مرا برنخواند