شاهنامه — بخش 263 از 993

چو گودرز را با سپهدار طوس درفش همایون و پیلان و کوس همه بی گمانی بچنگ آوریم بد آید چو ایدر درنگ آوریم چنین داد پاسخ بدو پهلوان که بیداردل باش و روشن روان چنان کن که نیک اختر و رای تست که چرخ فلک زیر بالای تست پس لشکر اندر گرفتند راه سپهدار پیران و توران سپاه به لهاک فرمود کاکنون مایست بگردان عنان با سواری دویست بدو گفت مگشای بند از میان ببین تا کجایند ایرانیان همی رفت لهاک برسان باد ز خواب و ز خوردن نکرد ایچ یاد چو نیمی ز تیره شب اندر گذشت طلایه بدیدش بتاریک دشت خروش آمد از کوه و آوای زنگ ندید ایچ لهاک جای درنگ بنزدیک پیران بیامد ز راه بدو آگهی داد ز ایران سپاه که ایشان بکوه هماون درند همه بسته بر پیش راه گزند بهومان بفرمود پیران که زود عنان و رکیبت بباید بسود ببر چند باید ز لشکر سوار ز گردان گردنکش نامدار که ایرانیان با درفش و سپاه گرفتند کوه هماون پناه ازین رزم رنج آید اکنون بروی خرد تیز کن چارهٔ کار جوی گر آن مرد با کاویانی درفش بیاری، شود روی ایشان بنفش اگر دستیابی بشمشیر تیز درفش و همه نیزه کن ریزریز من اینک پس اندر چو باد دمان بیایم نسازم درنگ و زمان گزین کرد هومان ز لشکر سوار سپردار و شمشیرزن سی هزار چو خورشید تابنده بنمود تاج بگسترد کافور بر تخت عاج پدید آمد از دور گرد سپاه غو دیده بان آمد از دیده گاه که آمد ز ترکان سپاهی پدید بابر سیه گردشان برکشید چو بشنید جوشن بپوشید طوس برآمد دم بوق و آوای کوس سواران ایران همه همگروه رده برکشیدند بر پیش کوه چو هومان بدید آن سپاه گران گراییدن گرز و تیغ سران چنین گفت هومان بگودرز و طوس کز ایران برفتید با پیل و کوس سوس شهر ترکان بکین آختن بدان روی لشکر برون تاختن کنون برگزیدی چو نخچیر کوه شدستی ز گردان توران ستوه نیایدت زین کار خود شرم و ننگ خور و خواب و آرام بر کوه و سنگ چو فردا برآید ز کوه آفتاب کنم زین حصار تو دریای آب بدانی که این جای بیچارگیست برین کوه خارا بباید گریست هیونی بپیران فرستاد زود که اندیشهٔ ما دگرگونه بود دگرگونه بود آنچ انداختیم بریشان همی تاختن ساختیم همه کوه یکسر سپاهست و کوس درفش از پس پشت گودرز و طوس چنان کن که چون بردمد چاک روز پدید آید از چرخ گیتی فروز تو ایدر بوی ساخته با سپاه شده روی هامون ز لشکر سیاه فرستاده نزدیک پیران رسید بجوشید چون گفت هومان شنید بیامد شب تیره هنگام خواب همی راند لشکر بکردار آب چو خورشید زان چادر قیرگون غمی شد بدرید و آمد برون سپهبد بکوه هماون رسید ز گرد سپه کوه شد ناپدید بهومان چنین گفت کز رزمگاه مجنب و مجنبان از ایدر سپاه شوم تا سپهدار ایرانیان چه دارد بپا اختر کاویان بکوه هماون که دادش نوید بدین بودن اکنون چه دارد امید بیامد بنزدیک ایران سپاه سری پر ز کینه دلی پرگناه خروشید کای نامبردار طوس خداوند پیلان و گوپال و کوس کنون ماهیان اندر آمد به پنج که تا تو همی رزم جویی برنج ز گودرزیان آن کجا مهترند بدان رزمگاهت همه بی سرند تو چون غرم رفتستی اندر کمر پر از داوری دل پر از کینه سر گریزان و لشکر پس اندر دمان بدام اندر آیی همی بی گمان