شاهنامه — بخش 267 از 993

من اینک بکردار باد دمان بیایم نجویم بره بر زمان چو گرگین میلاد کار آزمای سپه را زند بر بد و نیک رای چو خورشید تابنده بنمود چهر بسان بتی با دلی پر زمهر بر آمد خروشیدن کرنای تهمتن بیاورد لشکر زجای پر اندیشه جان جهاندار شاه دو فرسنگ با او بیامد براه دو منزل همی کرد رستم یکی نیاسود روز و شبان اندکی شبی داغ دل پر ز تیمار طوس بخواب اندر آمد گه زخم کوس چنان دید روشن روانش بخواب که رخشنده شمعی برآمد ز آب بر شمع رخشان یکی تخت عاج سیاوش بران تخت با فر و تاج لبان پر ز خنده زبان چرب گوی سوی طوس کردی چو خورشید روی که ایرانیان را هم ایدر بدار که پیروزگر باشی از کارزار بگو در زیان هیچ غمگین مشو که ایدر یکی گلستانست نو بزیر گل اندر همی می خوریم چه دانیم کین باده تا کی خوریم ز خواب اندر آمد شده شاد دل ز درد و غمان گشته آزاد دل بگودرز گفت ای جهان پهلوان یکی خواب دیدم بروشن روان نگه کن که رستم چو باد دمان بیاید بر ما زمان تا زمان بفرمود تا برکشیدند نای بجنبید بر کوه لشکر ز جای ببستند گردان ایران میان برافراختند اختر کاویان بیاورد زان روی پیران سپاه شد از گرد خورشید تابان سیاه از آواز گردان و باران تیر همی چشم خورشید شد خیره خیر دو لشکر بروی اندر آورده روی ز گردان نشد هیچ کس جنگجوی چنین گفت هومان بپیران که جنگ همی جست باید چه جویی درنگ نه لشکر بدشت شکار اندرند که اسپان ما زیر بار اندرند بدو گفت پیران که تندی مکن نه روز شتابست و گاه سخن سه تن دوش با خوار مایه سپاه برفتند بیگاه زین رزمگاه چو شیران جنگی و ما چون رمه که از کوهسار اندر آید دمه همه دشت پر جوی خون یافتیم سر نامداران نگون یافتیم یکی کوه دارند خارا و خشک همی خار بویند اسپان چو مشک بمان تا بران سنگ پیچان شوند چو بیچاره گردند بیجان شوند گشاده نباید که دارید راه دو رویه پس و پیش این رزمگاه چو بی رنج دشمن بچنگ آیدت چو بشتابیش کار تنگ آیدت چرا جست باید همی کارزار طلایه برین دشت بس صد سوار بباشیم تا دشمن از آب و نان شود تنگ و زنهار خواهد بجان مگر خاک گر سنگ خارا خورند چو روزی سرآید خورند و مرند سوی خیمه رفتند زان رزمگاه طلایه بیامد به پیش سپاه گشادند گردان سراسر کمر بخوان و بخوردن نهادند سر بلشکر گه آمد سپهدار طوس پر از خون دل و روی چون سندروس بگودرز گفت این سخن تیره گشت سر بخت ایرانیان خیره گشت همه گرد بر گرد ما لشکرست خور بارگی خارگر خاورست سپه را خورش بس فراوان نماند جز از گرز و شمشیر درمان نماند بشبگیر شمشیرها برکشیم همه دامن کوه لشکر کشیم اگر اختر نیک یاری دهد بریشان مرا کامگاری دهد ور ایدون کجا داور آسمان بشمشیر بر ما سرآرد زمان ز بخش جهان آفرین بیش و کم نباشد مپیمای بر خیره دم مرا مرگ خوشتر بنام بلند ازین زیستن با هراس و گزند برین برنهادند یکسر سخن که سالار نیک اختر افگند بن چو خورشید برزد ز خرچنگ چنگ بدرید پیراهن مشک رنگ به پیران فرستاده آمد ز شاه که آمد ز هر جای بی مر سپاه سپاهی که دریای چین را ز گرد کند چون بیابان بروز نبرد نخستین سپهدار خاقان چین که تختش همی برنتابد زمین