شاهنامه — بخش 268 از 993

تنش زور دارد چو صد نره شیر سر ژنده پیل اندر آرد بزیر یکی مهتر از ماورالنهر بر که بگذارد از چرخ گردنده سر ببالا چو سرو و بدیدار ماه جهانگیر و نازان بدو تاج و گاه سر سرافرازان و کاموس نام برآرد ز گودرز و از طوس نام ز مرز سپیجاب تا دشت روم سپاهی که بود اندر آباد بوم فرستادم اینک سوی کارزار برآرند از طوس و خسرو دمار چو بشنید پیران بتوران سپاه چنین گفت کای سرفرازان شاه بدین مژدهٔ شاه پیر و جوان همه شاد باشید و روشن روان بباید کنون دل ز تیمار شست بایران نمانم بر و بوم و رست سر از رزم و از رنج و کین خواستن برآسود وز لشکر آراستن بایران و توران و بر خشک و آب نبینند جز کام افراسیاب ز لشکر بر پهلوان پیش رو بمژده بیامد همی نو بنو بگفتند کای نامور پهلوان همیشه بزی شاد و روشن روان بدیدار شاهان دلت شاددار روانت ز اندیشه آزاد دار ز کشمیر تا برتر از رود شهد درفش و سپاهست و پیلان و مهد نخست اندر آیم ز خاقان چین که تاجش سپهرست و تختش زمین چو منشور جنگی که با تیغ اوی بخاک اندر آید سر جنگجوی دلاور چو کاموس شمشیرزن که چشمش ندیدست هرگز شکن همه کارهای شگرف آورد چو خشم آورد باد و برف آورد چو خشنود باشد بهار آردت گل و سنبل جویبار آردت ز سقلاب چون کندر شیر مرد چو پیروز کانی سپهر نبرد چو سگسار غرچه چو شنگل ز هند هوا پردرفش و زمین پر پرند چغانی چو فرطوس لشکر فروز گهار گهانی گو گردسوز شمیران شگنی و گردوی وهر پراگنده بر نیزه و تیغ زهر تو اکنون سرافراز و رامش پذیر کزین مژده بر نا شود مرد پیر ز لشکر توی پهلو و پیش رو همیشه بزی شاد و فرمانت نو دل و جان پیران پر از خنده گشت تو گفتی مگر مرده بد زنده گشت بهومان چنین گفت پیران که من پذیره شوم پیش این انجمن که ایشان ز راه دراز آمدند پراندیشه و رزمساز آمدند ازین آمدن بی نیازند سخت خداوند تاج اند و زیبای تخت ندارند سر کم ز افراسیاب که با تخت و گنج اند و با جاه و آب شوم تا ببینم که چند و چیند سپهبد کدامند و گردان کیند کنم آفرین پیش خاقان چین وگر پیش تختش ببوسم زمین ببینم سرافراز کاموس را برابر کنم شنگل و طوس را چو باز آیم ایدر ببندم میان برآرم دم و دود از ایرانیان اگر خود ندارند پایاب جنگ بریشان کنم روز تاریک و تنگ هرانکس که هستند زیشان سران کنم پای و گردن ببندگران فرستم بنزدیک افراسیاب نه آرام جویم بدین بر نه خواب ز لشکر هر آنکس که آید بدست سرانشان ببرم بشمشیر پست بسوزم دهم خاک ایشان بباد نگیریم زان بوم و بر نیز یاد سه بهره ازان پس برانم سپاه کنم روز بر شاه ایران سیاه یکی بهره زیشان فرستم ببلخ بایرانیان بر کنم روز تلخ دگر بهره بر سوی کابلستان بکابل کشم خاک زابلستان سوم بهره بر سوی ایران برم ز ترکان بزرگان و شیران برم زن و کودک خرد و پیر و جوان نمانم که باشد تنی با روان بر و بوم ایران نمانم بجای که مه دست بادا ازیشان مه پای کنون تا کنم کارها را بسیچ شما جنگ ایشان مجویید هیچ بفگت این و دل پر ز کینه برفت همی پوست بر تنش گفتی بکفت بلکشر چنین گفت هومان گرد که دلرا ز کینه نباید سترد دو روز این یکی رنج بر تن نهید دو دیده بکوه هماون نهید