شاهنامه — بخش 269 از 993

نباید که ایشان شبی بی درنگ گریزان برانند ازین جای تنگ کنون کوه و رود و در و دشت و راه جهانی شود پردرفش سپاه چو پیران بنزدیک لشکر رسید در و دشت از سم اسپان ندید جهان پر سراپرده و خیمه بود زده سرخ و زرد و بنفش و کبود ز دیبای چینی و از پرنیان درفشی ز هر پرده ای در میان فروماند و زان کارش آمد شگفت بسی با دل اندیشه اندر گرفت که تا این بهشتست یا رزمگاه سپهر برینست گر تاج و گاه بیامد بنزدیک خاقان چین پیاده ببوسید روی زمین چو خاقان بدیدش به بر درگرفت بماند از بر و یال پیران شگفت بپرسید بسیار و بنواختش بر خویش نزدیک بنشاختش بدو گفت بخ بخ که با پهلوان نشینم چنین شاد و روشن روان بپرسید زان پس کز ایران سپاه که دارد نگین و درفش و کلاه کدامست جنگی و گردان کیند نشسته برین کوه سر بر چیند چنین داد پاسخ بدو پهلوان که بیدار دل باش و روشن روان درود جهان آفرین بر تو باد که کردی بپرسش دل بنده شاد ببخت تو شادانم و تن درست روانم همی خاک پای تو جست از ایرانیان هرچ پرسید شاه نه گنج و سپاهست و نه تاج و گاه بی اندازه پیکار جستند و جنگ ندارند از جنگ جز خاره سنگ چو بی کام و بی نام و بی تن شدند گریزان بکوه هماون شدند سپهدار طوس است مردی دلیر بهامون نترسد ز پیکار شیر بزرگان چو گودرز کشوادگان چو گیو و چو رهام ز آزادگان ببخت سرافراز خاقان چین سپهبد نبیند سپه را جزین بدو گفت خاقان که نزدیک من بباش و بیاور یکی انجمن یک امروز با کام دل می خوریم غم روز ناآمده نشمریم بیاراست خیمه چو باغ بهار بهشتست گفتی برنگ و نگار چو بر گنبد چرخ رفت آفتاب دل طوس و گودرز شد پر شتاب که امروز ترکان چرا خامش اند برای بداند، ار ز می بیهش اند اگر مستمندند گر شادمان شدم در گمان از بد بدگمان اگرشان به پیکار یار آمدست چنان دان که بد روزگار آمدست تو ایرانیان را همه کشته گیر وگر زنده از رزم برگشته گیر مگر رستم آید بدین رزمگاه وگرنه بد آید بما زین سپاه ستودان نیابیم یک تن نه گور بکوبندمان سر بنعل ستور بدو گفت گیو ای سپهدار شاه چه بودت که اندیشه کردی تباه از اندیشهٔ ما سخن دیگرست ترا کردگار جهان یاورست بسی تخم نیکی پراگنده ایم جهان آفرین را پرستنده ایم و دیگر ببخت جهاندار شاه خداوند شمشیر و تخت و کلاه ندارد جهان آفرین دست یاز که آید ببدخواه ما را نیاز چو رستم بیاید بدین رزمگاه بدیها سرآید همه بر سپاه نباشد ز یزدان کسی ناامید وگر شب شود روی روز سپید بیک روز کز ما نجستند جنگ مکن دل ز اندیشه بر خیره تنگ نبستند بر ما در آسمان بپایان رسد هر بد بدگمان اگر بخشش کردگار بلند چنانست کاید بمابر گزند به پرهیز و اندیشهٔ نابکار نه برگردد از ما بد روزگار یکی کنده سازیم پیش سپاه چنانچون بود رسم و آیین و راه همه جنگ را تیغها برکشیم دو روز دگر ار کشند ار کشیم ببینیم تا چیست آغازشان برهنه شود بی گمان رازشان از ایران بیاید همان آگهی درخشان شود شاخ سرو سهی سپهدار گودرز بر تیغ کوه برآمد برفت از میان گروه چو خورشید تابان ز گنبد بگشت ز بالا همی سوی خاور گذشت بزاری خروش آمد از دیده گاه که شد کار گردان ایران تباه