شاهنامه — بخش 270 از 993

سوی باختر گشت گیتی ز گرد سراسر بسان شب لاژورد شد از خاک خورشید تابان بنفش ز بس پیل و بر پشت پیلان درفش غو دیده بشنید گودرز و گفت که جز خاک تیره نداریم جفت رخش گشت ز اندوه برسان قیر چنان شد کجا خسته گردد بتیر چنین گفت کز اختر روزگار مرا بهره کین آمد و کارزار ز گیتی مرا شور بختیست بهر پراگنده بر جای تریاک زهر نبیره پسر داشتم لشکری شده نامبردار هر کشوری بکین سیاوش همه کشته شد ز من بخت بیدار برگشته شد ازین زندگانی شدم ناامید سیه شد مرا بخت و روز سپید نزادی مرا کاشکی مادرم نگشتی سپهر بلند از برم چنین گفت با دیده بان پهلوان که ای مرد بینا و روشن روان نگه کن بتوران و ایران سپاه که آرام دارند از آوردگاه درفش سپهدار ایران کجاست نگه کن چپ لشکر و دست راست بدو دیده بان گفت کز هر دو روی نه بینم همی جنبش و گفت وگوی ازان کار شد پهلوان پر ز درد فرود ریخت از دیدگان آب زرد بنالید و گفت اسپ را زین کنید ازین پس مرا خشت بالین کنید شوم پر کنم چشم و آغوش را بگیرم ببر گیو و شیدوش را همان بیژن گیو و رهام را سواران جنگی و خودکام را به پدرود کردن رخ هر کسی ببوسم ببارم ز مژگان بسی نهادند زین بر سمند چمان خروش آمد از دیده هم در زمان که ای پهلوان جهان شادباش ز تیمار و درد و غم آزاد باش که از راه ایران یکی تیره گرد پدید آمد و روز شد لاژورد فراوان درفش از میان سپاه برآمد بکردار تابنده ماه بپیش اندرون گرگ پیکر یکی یکی ماه پیکر ز دور اندکی درفشی بدید اژدها پیکرش پدید آمد و شیر زرین سرش بدو گفت گودرز انوشهٔ بدی ز دیدار تو دور چشم بدی چو گفتارهای تو آید بجای بدین سان که گفتی بپاکیزه رای ببخشمت چندان گرانمایه چیز کزان پس نیازت نیاید بنیز وزان پس چو روزی بایران شویم بنزدیک شاه دلیران شویم ترا پیش تختش برم ناگهان سرت برفرازم بجاه از مهان چو باد دمنده ازان جایگاه برو سوی سالار ایران سپاه همه هرچ دیدی بدیشان بگوی سبک باش و از هر کسی مژده جوی بدو دیده بان گفت کز دیده گاه نشاید شدن پیش ایران سپاه چو بینم که روی زمین تار گشت برین دیده گه دیده بیکار گشت بکردار سیمرغ ازین دیده گاه برم آگهی سوی ایران سپاه چنین گفت با دیده بان پهلوان که اکنون نگه کن بروشن روان دگر باره بنگر ز کوه بلند که ایشان بنزدیک ما کی رسند چنین داد پاسخ که فردا پگاه بکوه هماون رسد آن سپاه چنان شاد شد زان سخن پهلوان چو بیجان شده باز یابد روان وزان روی پیران بکردار گرد همی راند لشکر بدشت نبرد سواری بمژده بیامد ز پیش بگفت آن کجا رفته بد کم و بیش چو بشنید هومان بخندید و گفت که شد بی گمان بخت بیدار جفت خروشی بشادی ازان رزمگاه بابر اندر آمد ز توران سپاه بزرگان ایران پر از داغ و درد رخان زرد و لبها شده لاژورد باندرز کردن همه همگروه پراگنده گشتند بر گرد کوه بهر جای کرده یکی انجمن همی مویه کردند بر خویشتن که زار این دلیران خسرونژاد کزیشان بایران نگیرند یاد کفنها کنون کام شیران بود زمین پر ز خون دلیران بود سپهدار با بیژن گیو گفت که برخیز و بگشای راز از نهفت برو تا سر تیغ کوه بلند ببین تا کیند و چه و چون و چند