شاهنامه — بخش 271 از 993

همی بر کدامین ره آید سپاه که دارد سراپرده و تخت و گاه بشد بیژن گیو تا تیغ کوه برآمد بی انبوه دور از گروه ازان کوه سر کرد هر سو نگاه درفش سواران و پیل و سپاه بیامد بسوی سپهبد دوان دل از غم پر از درد و خسته روان بدو گفت چندان سپاهست و پیل که روی زمین گشت برسان نیل درفش و سنان را خود اندازه نیست خور از گرد بر آسمان تازه نیست اگر بشمری نیست انداز و مر همی از تبیره شود گوش کر سپهبد چو بشنید گفتار اوی دلش گشت پر درد و پر آب روی سران سپه را همه گرد کرد بسی گرم و تیمار لشکر بخورد چنین گفت کز گردش روزگار نبینم همی جز غم کارزار بسی گشته ام بر فراز و نشیب برویم نیامد ازینسان نهیب کنون چارهٔ کار ایدر یکیست اگر چه سلیح و سپاه اندکیست بسازیم و امشب شبیخون کنیم زمین را ازیشان چو جیحون کنیم اگر کشته آییم در کارزار نکوهش نیابیم از شهریار نگویند بی نام گردی بمرد مگر زیر خاکم بباید سپرد بدین رام گشتند یکسر سپاه هرانکس که بود اندران رزمگاه چو شد روی گیتی چو دریای قیر نه ناهید پیدا نه بهرام و تیر بیامد دمان دیده بان پیش طوس دوان و شده روی چون سندروس چنین گفت کای پهلوان سپاه از ایران سپاه آمد از نزد شاه سپهبد بخندید با مهتران که ای نامداران و کنداوران چو یار آمد اکنون نسازیم جنگ گهی با شتابیم و گه با درنگ بنیروی یزدان گو پیلتن بیاری بیاید بدین انجمن ازان دیده بان گشت روشن روان همه مژده دادند پیر و جوان طلایه فرستاد بر دشت جنگ خروش آمد از کوه و آوای زنگ چو خورشید بر چرخ گنبد کشید شب تار شد از جهان ناپدید یکی انجمن کرد خاقان چین بدیبا بیاراست روی زمین بپیران چنین گفت کامروز جنگ بسازیم و روزی نباید درنگ یکی با سرافراز گردنکشان خنیده سواران دشمن کشان ببینیم کایرانیان برچیند بدین رزمگه اندرون با کیند چنین گفت پیران که خاقان چین خردمند شاهیست با آفرین بران رفت باید که او را هواست که رای تو بر ما همه پادشاست وزان پس برآمد ز پرده سرای خروشیدن کوس با کرنای سنانهای رخشان و جوشان سپاه شده روی کشور ز لشکر سیاه ز پیلان نهادند بر پنج زین بیاراست دیگر بدیبای چین زبرجد نشانده بزین اندرون ز دیبای زربفت پیروزه گون بزرین رکیب و جناغ پلنگ بزرین و سیمین جرسها و زنگ ز افسر سر پیلبان پرنگار همه پاک با طوق و با گوشوار هوا شد ز بس پرنیانی درفش چو بازار چین سرخ و زرد و بنفش سپاهی برفت اندران دشت رزم کزیشان همی آرزو خواست بزم زمین شد بکردار چشم خروس ز بس رنگ و آرایش و پیل و کوس برفتند شاهان لشکر ز جای هوا پر شد از نالهٔ کرنای چو از دور طوس سپهبد بدید سپاه آنچ بودش رده برکشید ببستند گردان ایران میان بیاورد گیو اختر کاویان از آوردگه تا سر تیغ کوه سپه بود از ایران گروها گروه چو کاموس و منشور و خاقان چین چو بیورد و چون شنگل بافرین نظاره بکوه هماون شدند نه بر آرزو پیش دشمن شدند چو از دور خاقان چین بنگرید خروش سواران ایران شنید پسند آمدش گفت کاینت سپاه سوران رزم آور و کینه خواه سپهدار پیران دگرگونه گفت هنرهای مردان نشاید نهفت سپهدار کو چاه پوشد بخار برو اسپ تازد بروز شکار