شاهنامه — بخش 276 از 993

بنالید ازان پس بدرد سپاه چو آگه شد از کار آوردگاه بسی پندها داد و گفت ای سران بپیش آمد امروز رزمی گران چنین است آغاز و فرجام جنگ یکی تاج یابد یکی گور تنگ سراپرده زد گرد گیتی فروز پس پشت او لشکر نیمروز بکوه اندرون خیمه ها ساختند درفش سپهبد برافراختند نشست از بر تخت بر پیلتن بزرگان لشکر شدند انجمن ز یک دست بنشست گودرز و گیو بدست دگر طوس و گردان نیو فروزان یکی شمع بنهاد پیش سخن رفت هر گونه بر کم و بیش ز کار بزرگان و جنگ سپاه ز رخشنده خورشید و گردنده ماه فراوان ازان لشکر بی شمار بگفتند با مهتر نامدار ز کاموس و شنگل ز خاقان چین ز منشور جنگی و مردان کین ز کاموس خود جای گفتار نیست که ما را بدو راه دیدار نیست درختیست بارش همه گرز و تیغ نترسد اگر سنگ بارد ز میغ ز پیلان جنگی ندارد گریز سرش پر ز کینست و دل پر ستیز ازین کوه تا پیش دریای شهد درفش و سپاهست و پیلان و مهد اگر سوی ما پهلوان سپاه نکردی گذر کار گشتی تباه سپاس از خداوند پیروزگر ک او آورد رنج و سختی بسر تن ما بتو زنده شد بی گمان نبد هیچ کس را امید زمان ازان کشتگان یک زمان پهلوان همی بود گریان و تیره روان ازان پس چنین گفت کز چرخ ماه برو تا سر تیره خاک سیاه نبینی مگر گرم و تیمار و رنج برینست رسم سرای سپنج گزافست کردار گردان سپهر گهی زهر و جنگست و گه نوش و مهر اگر کشته گر مرده هم بگذریم سزد گر بچون و چرا ننگریم چنان رفت باید که آید زمان مشو تیز با گردش آسمان جهاندار پیروزگر یار باد سر بخت دشمن نگونسار باد ازین پس همه کینه باز آوریم جهان را بایران نیاز آوریم بزرگان همه خواندند آفرین که بی تو مبادا زمان و زمین همیشه بدی نامبردار و شاد در شاه پیروز بی تو مباد چو از کوه بفروخت گیتی فروز دو زلف شب تیره بگرفت روز ازان چادر قیر بیرون کشید بدندان لب ماه در خون کشید تبیره برآمد ز هر دو سرای برفتند گردان لشکر ز جای سپهدار هومان به پیش سپاه بیامد همی کرد هر سو نگاه که ایرانیان را که یار آمدست که خرگاه و خیمه بکار آمدست ز یپروزه دیبا سراپرده دید فراوان بگرد اندرش پرده دید درفش و سنان سپهبد بپیش همان گردش اختر بد بپیش سراپرده ای دید دیگر سیاه درفشی درفشان بکردار ماه فریبرز کاوس با پیل و کوس فراوان زده خیمه نزدیک طوس بیامد پر از غم بپیران بگفت که شد روز با رنج بسیار جفت کز ایران ده و دار و بانگ خروش فراوان ز هر شب فزون بود دوش بتنها برفتم ز خیمه پگاه بلشکر بهر جای کردم نگاه از ایران فراوان سپاه آمدست بیاری برین رزمگاه آمدست ز دیبا یکی سبز پرده سرای یکی اژدهافش درفشی بپای سپاهی بگرد اندرش زابلی سپردار و با خنجر کابلی گمانم که رستم ز نزدیک شاه بیاری بیامد بدین رزمگاه بدو گفت پیران که بد روزگار اگر رستم آید بدین کارزار نه کاموس ماند نه خاقان چین نه شنگل نه گردان توران زمین هم انگه ز لشکر گه اندر کشید بیامد سپهدار را بنگرید وزانجا دمان سوی کاموس شد بنزدیک منشور و فرطوس شد که شبگیر ز ایدر برفتم پگاه بگشتم همه گرد ایران سپاه بیاری فراوان سپاه آمدست بسی کینه ور رزمخواه آمدست