شاهنامه — بخش 280 از 993

کمانش تو دیدی و تیر ایدرست بزور او ز پیل ژیان برترست همانا که آن سگزی جنگجوی که چندین همی برشمردی ازوی پیاده بدین رزمگاه آمدست بیاری ایران سپاه آمدست بدو گفت پیران که او دیگرست سواری سرافراز و کنداورست بترسید پس مرد بیدار دل کجا بسته بود اندران کار دل ز پیران بپرسید کان شیر مرد چگونه خرامد بدشت نبرد ز بازو و برزش چه داری نشان چه گوید بورد با سرکشان چگونست مردی و دیدار اوی چگونه شوم من بپیکار اوی گرا یدونک اویست کامد ز راه مرا رفت باید به آوردگاه بدو گفت پیران که این خود مباد که او آید ایدر کند رزم یاد یکی مرد بینی چو سرو سهی بدیدار با زیب و با فرهی بسا رزمگاها که افراسیاب ازو گشت پیچان و دیده پرآب یکی رزمسازست و خسروپرست نخست او برد سوی شمشیر دست بکین سیاوش کند کارزار کجا او بپروردش اندر کنار ز مردان کنند آزمایش بسی سلیح ورا برنتابد کسی نه برگیرد از جای گرزش نهنگ اگر بفگند بر زمین روز جنگ زهی بر کمانش بر از چرم شیر یکی تیر و پیکان او ده ستیر برزم اندر آید بپوشد زره یکی جوشن از بر ببندد گره یکی جامه دارد ز چرم پلنگ بپوشد بر و اندر آید بجنگ همی نام ببربیان خواندش ز خفتان و جوشن فزون داندش نسوزد در آتش نه از آب تر شود چون بپوشد برآیدش پر یکی رخش دارد بزیر اندرون تو گفتی روان شد که بیستون همی آتش افروزد از خاک و سنگ نیارامد از بانگ هنگام جنگ ابا این شگفتی بروز نبرد سزد گر نداری تو او را بمرد چو بشنید کاموس بسیار هوش بپیران سپرد آن زمان چشم و گوش همانا خوش آمدش گفتار اوی برافروخت زان کار بازار اوی بپیران چنین گفت کای پهلوان تو بیدار دل باش و روشن روان ببین تا چه خواهی ز سوگند سخت که خوردند شاهان بیدار بخت خورم من فزون زان کنون پیش تو که روشن شود زان دل و کیش تو که زین را نبردارم از پشت بور بنیروی یزدان کیوان و هور مگر بخت و رای تو روشن کنم بریشان جهان چشم سوزن کنم بسی آفرین خواند پیران بدوی که ای شاه بینادل و راست گوی بدین شاخ و این یال و بازوی و کفت هنرمند باشی ندارم شگفت بکام تو گردد همه کار ما نماندست بسیار پیکار ما وزان جایگه گرد لشکر بگشت بهر خیمه و پرده ای برگذشت بگفت این سخن پیش خاقان چین همی گفت با هر کسی همچنین ز خورشید چون شد جهان لعل فام شب تیره بر چرخ بگذاشت گام دلیران لشکر شدند انجمن که بودند دانا و شمشیرزن بخرگاه خاقان چین آمدند همه دل پر از رزم و کین آمدند چو کاموس اسپ افگن شیر مرد چو منشور و فرطوس مرد نبرد شمیران شگنی و شنگل ز هند ز سقلاب چون کندر وشاه سند همی رای زد رزم را هر کسی از ایران سخن گفت هر کس بسی ازان پس بران رایشان شد درست که یکسر بخون دست بایست شست برفتند هر کس برام خویش بخفتند در خیمه با کام خویش چو باریک و خمیده شد پشت ماه ز تاریک زلف شبان سیاه بنزدیک خورشید چون شد درست برآمد پر از آب رخ را بشست سپاه دو کشور برآمد بجوش بچرخ بلند اندر آمد خروش چنین گفت خاقان که امروز جنگ نباید که چون دی بود با درنگ گمان برد باید که پیران نبود نه بی او نشاید نبرد آزمود همه همگنان رزمساز آمدیم بیاری ز راه دراز آمدیم