شاهنامه — بخش 281 از 993

گر امروز چون دی درنگ آوریم همه نام را زیر ننگ آوریم و دیگر که فردا ز افراسیاب سپاس اندر آرام جوییم و خواب یکی رزم باید همه همگروه شدن پیش لشکر بکردار کوه ز من هدیه و بردهٔ زابلی بیابید با شارهٔ کابلی ز ده کشور ایدر سرافراز هست بخواب و به خوردن نباید نشست بزرگان ز هر جای برخاستند بخاقان چین خواهش آراستند که بر لشکر امروز فرمان تراست همه کشور چین و توران تراست یک امروز بنگر بدین رزمگاه که شمشیر بارد ز ابر سیاه وزین روی رستم بایرانیان چنین گفت کاکنون سرآمد زمان اگر کشته شد زین سپاه اندکی نشد بیش و کم از دو سیصد یکی چنین یکسره دل مدارید تنگ نخواهم تن زنده بی نام و ننگ همه لشکر ترک از اشکبوس برفتند رخساره چون سندروس کنون یکسره دل پر از کین کنید بروهای جنگی پر از چین کنید که من رخش را بستم امروز نعل بخون کرد خواهم سر تیغ لعل بسازید کامروز روز نوست زمین سربسر گنج کیخسروست میان را ببندید کز کارزار همه تاج یابید با گوشوار بزرگان برو خواندند آفرین که از تو فروزد کلاه و نگین بپوشید رستم سلیح نبرد به آوردگه رفت با داروبرد زره زیر بد جوشن اندر میان ازان پس بپوشید ببربیان گرانمایه مغفر بسر بر نهاد همی کرد بدخواهش از مرگ یاد بنیروی یزدان میان را ببست نشست از بر رخش چون پیل مست ز بالای او آسمان خیره گشت زمین از پی رخش او تیره گشت برآمد ز هر دو سپه بوق و کوس زمین آهنین شد سپهر آبنوس جهان لرز لرزان شد و دشت و کوه زمین شد ز نعل ستوران ستوه وزین روی کاموس بر میمنه پس پشت او ژنده پیل و بنه ابر میسره لشکر آرای هند زره دار با تیغ و هندی پرند بقلب اندرون جای خاقان چین شده آسمان تار و جنبان زمین وزین رو فریبرز بر میسره چو خورشید تابان ز برج بره سوی میمنه پور کشواد بود که کتفش همه زیر پولاد بود بقلب اندرون طوس نوذر بپای به پیش سپه کوس با کرنای همی دود آتش برآمد ز آب نبیند چنین رزم جنگی بخواب برآمد ز هر سوی لشکر خروش همی پیل را زان بدرید گوش نخستین که آمد میان دو صف ز خون جگر بر لب آورده کف سپهبد سرافراز کاموس بود که با لشکر و پیل و با کوس بود همی برخروشید چون پیل مست یکی گرزهٔ گام پیکر بدست که آن جنگجوی پیاده کجاست که از نامداران چنین رزم خواست کنون گر بیاید به آوردگاه تهی ماند از تیر او جایگاه ورا دیده بودند گردان نیو چو طوس سرافراز و رهام و گیو کسی را نیامد همی رزم رای ز گردان ایران تهی ماند جای که با او کسی را نبد تاو جنگ دلیران چو آهو و او چون پلنگ یکی زابلی بود الوای نام سبک تیغ کین برکشید از نیام کجا نیزهٔ رستم او داشتی پس پشت او هیچ نگذاشتی بسی رنج برده بکار عنان بیاموخته گرز و تیر و سنان برنج و بسختی جگر سوخته ز رستم هنرها بیاموخته بدو گفت رستم که بیدار باش بورد این ترک هشیار باش مشو غرق ز آب هنرهای خویش نگه دار بر جایگه پای خویش چو قطره بر ژرف دریا بری بدیوانگی ماند این داوری شد الوای آهنگ کاموس کرد که جوید بورد با او نبرد نهادند آوردگاهی بزرگ کشانی بیامد بکردار گرگ بزد نیزه و برگرفتش ز زین بینداخت آسان بروی زمین