شاهنامه — بخش 285 از 993

که خوکردهٔ جنگ توران منم یکی نامداری از ایران منم بسی سر جدا کرده دارم ز تن که جز کام شیران نبودش کفن مرا آزمودی بدین رزمگاه همینست رسم و همینست راه ازین گونه هرگز نگفتم سخن بجز کین نجستم ز سر تا به بن کنون هرچ گفتم ترا گوش دار سخنهای خوب اندر آغوش دار چو بشنید هومان بترسید سخت بلرزید برسان برگ درخت کزان گونه گفتار رستم شنید همه کینه از دودهٔ خویش دید چنین پاسخ آورد هومان بدوی که ای شیر دل مرد پرخاشجوی بدین زور و این برز و بالای تو سر تخت ایران سزد جای تو نباشی جز از پهلوانی بزرگ وگر نامداری ز ایران سترگ بپرسیدی از گوهر و نام من بدل دیگر آمد ترا کام من مرا کوه گوشست نام ای دلیر پدر بوسپاسست مردی چو شیر من از وهر با این سپاه آمدم سپاهی بدین رزمگاه آمدم ازان باز جویم همی نام تو که پیدا کنم در جهان کام تو کنون گر بگویی مرا نام خویش شوم شاد دل سوی آرام خویش همه هرچ گفتی بدین رزمگاه یکایک بگویم به پیش سپاه همان پیش منشور و خاقان چین بزرگان و گردان توران زمین بدو گفت رستم که نامم مجوی ز من هرچ دیدی بدیشان بگوی ز پیران مرا دل بسوزد همی ز مهرش روان برفروزد همی ز خون سیاوش جگرخسته اوست ز ترکان کنون راد و آهسته اوست سوی من فرستش هم اکنون دمان ببینیم تا بر چه گردد زمان بدو گفت هومان که ای سرفراز بدیدار پیرانت آمد نیاز چه دانی تو پیران و کلباد را گروی زره را و پولاد را بدو گفت چندین چه پیچی سخن سر آب را سوی بالا مکن نبینی که پیکار چندین سپاه بدویست و زو آمد این رزمگاه بشد تیز هومان هم اندر زمان شده گونه از روی و آمد دمان بپیران چنین گفت کای نیک بخت بد افتاد ما را ازین کار سخت که این شیردل رستم زابلیست برین لشکر اکنون بباید گریست که هرگز نتابند با او بجنگ بخشکی پلنگ و بدریا نهنگ سخن گفت و بشنید پاسخ بسی همی یاد کرد از بد هر کسی نخست ای برادر مرا نام برد ز کین سیاوش بسی برشمرد ز کار گذشته بسی کرد یاد ز پیران و گردان ویسه نژاد ز بهرام وز تخم گودرزیان ز هر کس که آمد بریشان زیان بجز بر تو بر کس ندیدمش مهر فراوان سخن گفت و نگشاد چهر ازین لشکر اکنون ترا خواستست ندانم که بر دل چه آراستست برو تا ببینیش نیزه بدست تو گویی که بر کوه دارد نشست ابا جوشن و ترگ و ببر بیان بزیر اندرون ژنده پیلی ژیان ببینی که من زین نجستم دروغ همی گیرد آتش ز تیغش فروغ ترا تا نبیند نجنبد ز جای ز بهر تو ماندست زان سان بپای چو بینیش با او سخن نرم گوی برهنه مکن تیغ و منمای روی بدو گفت پیران که ای رزمساز بترسم که روز بد آید فراز گر ایدونک این تیغ زن رستمست بدین دشت ما را گه ماتمست بر آتش بسوزد بر و بوم ما ندانم چه کرد اختر شوم ما بشد پیش خاقان پر از آب چشم جگر خسته و دل پر از درد و خشم بدو گفت کای شاه تندی مکن که اکنون دگرگونه گشت این سخن چو کاموس گو را سرآمد زمان همانگاه برد این دل من گمان که این بارهٔ آهنین رستمست که خام کمندش خم اندر خمست گر افراسیاب آید اکنون چو آب نبینند جز سهم او را بخواب ازو دیو سیر اید اندر نبرد چه یک مرد با او چه یک دشت مرد بزابلستان چند پرمایه بود سیاوش را آن زمان دایه بود