شاهنامه — بخش 291 از 993

بایرانیان گفت کامشب بمی یکی اختری افگنم نیک پی که فردا من این گرز سام سوار بگردن بر آرم کنم کارزار از ایدر بران سان شوم سوی جنگ بدانگه کجا پای دارد نهنگ سراپرده و افسر و گنج و تاج همان ژنده پیلان و هم تخت عاج بیارم سپارم بایرانیان اگر تاختن را ببندم میان برآمد خروشی ز جای نشست ازان نامداران خسروپرست سوی خیمهٔ خویش رفتند باز بخواب و بسایش آمد نیاز چو خورشید بنمود رخشان کلاه چو سیمین سپر دید رخسار ماه بترسید ماه از پی گفت و گوی بخم اندر امد بپوشید روی تبیره برآمد ز درگاه طوس شد از گرد اسپان زمین ابنوس زمین نیلگون شد هوا پر ز گرد بپوشید رستم سلیح نبرد سوی میمنه پور کشواد بود که با جوشن و گرز پولاد بود فریبرز بر میسره جای جست دل نامداران ز کینه بشست بقلب اندرون طوس نوذر بپای نماند آن زمان بر زمین نیز جای تهمتن بیامد بپیش سپاه که دارد یلان را ز دشمن نگاه و زان روی خاقان بقلب اندرون ز پیلان زمین چون کهٔ بیستون ابر میمنه کندر شیر گیر سواری دلاور بشمشیر و تیر سوی میسره جنگ دیده گهار زمین خفته در زیر نعل سوار همی گشت پیران به پیش سپاه بیامد بر شنگل رزم خواه بدو گفت کای نامبردار هند ز بربر بفرمان تو تا بسند مرا گفته بودی که فردا پگاه ز هر سو بجنگ اندر آرم سپاه وزان پس ز رستم بجویم نبرد سرش را ز ابر اندرآرم بگرد بدو گفت شنگل من از گفت خویش نگردم نبینی ز من کم و بیش هم اکنون شوم پیش این گرد گیر تنش را کنم پاره پاره بتیر ازو کین کاموس جویم بجنگ بایرانیان بر کنم کار تنگ هم آنگه سپه را بسه بهر کرد بزد کوس وز دشت برخاست گرد برفتند یک بهره با ژنده پیل سپه بود صف برکشیده دو میل سر پیلبان پر ز رنگ و رنگار همه پاک با افسر و گوشوار بیاراسته گردن از طوق زر میان بند کرده بزرین کمر فروهشته از پیل دیبای چین نهاده برو تخت و مهدی زرین برآمد دم نالهٔ کرنای برفتند پیلان جنگی ز جای بیامد سوی میسره سی هزار سواران گردنکش و نیزه دار سوی میمنه سی هزار دگر کمان برگرفتند و چینی سپر بقلب اندرون پیل و خاقان چین همی برنوشتند روی زمین جهان سربسر آهنین گشته بود بهر جایگه بر تلی کشته بود ز بس نالهٔ نای و بانگ درای زمین و زمان اندر آمد ز جای ز جوش سواران و از دار و گیر هوا دام کرگس بد از پر تیر کسی را نماند اندر آن دشت هوش ز بانگ تبیره شده کره گوش همی گشت شنگل میان دو صف یکی تیغ هندی گرفته بکف یکی چتر هندی بسر بر بپای بسی مردم از دنبر و مرغ و مای پس پشت و دست چپ و دست راست بجنگ اندر آورده زان سو که خواست چو پیران چنان دید دل شاد کرد ز رزم تهمتن دل آزاد کرد بهومان چنین گفت کامروز کار بکام دل ما کند روزگار بدین ساز و چندین سوار دلیر سرافراز هر یک بکردار شیر تو امروز پیش صف اندر مپای یک امروز و فردا مکن رزم رای پس پشت خاقان چینی بایست که داند ترا با سواری دویست که گر زابلی با درفش سیاه ببیند ترا کار گردد تباه ببینیم تا چون بود کار ما چه بازی کند بخت بیدار ما وزان جایگه شد بدان انجمن بجایی که بد سایهٔ پیلتن فرود آمد و آفرین کرد چند که زور از تو گیرد سپهر بلند