شاهنامه — بخش 293 از 993

چنان رزم سازیم با تیغ تیز که ماند ز ما نام تا رستخیز ز دو رویه تنگ اندر آمد سپاه یکی ابر گفتی برآمد سیاه که باران او بود شمشیر و تیر جهان شد بکردار دریای قیر ز پیکان پولاد و پر عقاب سیه گشت رخشان رخ آفتاب سنانهای نیزه بگرد اندرون ستاره بیالود گفتی بخون چرنگیدن گرزهٔ گاوچهر تو گفتی همی سنگ بارد سپهر بخون و بمغز اندرون خار و خاک شده غرق و برگستوان چاک چاک همه دشت یکسر پر از جوی خون بهر جای چندی فگنده نگون چو پیلان فگنده بهم میل میل برخ چون زریر و بلب همچو نیل چنین گفت گودرز با پیر سر که تا من ببستم بمردی کمر ندیدم که رزمی بود زین نشان نه هرگز شنیدم ز گردنکشان که از کشته گیتی برین سان بود یکی خوار و دیگر تن آسان بود بغرید شنگل ز پیش سپاه منم گفت گرداوژن رزم خواه بگویید کان مرد سگزی کجاست یکی کرد خواهم برو نیزه راست چو آواز شنگل برستم رسید ز لشکر نگه کرد و او را بدید بدو گفت هان آمدم رزمخواه نگر تا نگیری بلشکر پناه چنین گفت رستم که از کردگار نجستم جزین آرزوی آشکار که بیگانه ای زان بزرگ انجمن دلیری کند رزم جوید ز من نه سقلاب ماند ازیشان نه هند نه شمشیر هندی نه چینی پرند پی و بیخ ایشان نمانم بجای نمانم بترکان سر و دست و پای بر شنگل آمد به آواز گفت که ای بدنژاد فرومایه جفت مرا نام رستم کند زال زر تو سگزی چرا خوانی ای بدگهر نگه کن که سگزی کنون مرگ تست کفن بی گمان جوشن و ترگ تست همی گشت با او به آوردگاه میان دو صف برکشیده سپاه یکی نیزه زد برگرفتش ز زین نگونسار کرد و بزد بر زمین برو بر گذر کرد و او را نخست بشمشیر برد آنگهی شیر دست برفتند زان روی کنداوران بزهر آب داده پرندآوران چو شنگل گریزان شد از پیلتن پراگنده گشتند زان انجمن دو بهره ازیشان بشمشیر کشت دلیران توران نمودند پشت بجان شنگل از دست رستم بجست زره بود و جوشن تنش را نخست چنین گفت شنگل که این مرد نیست کس او را بگیتی هم آورد نیست یکی ژنده پیلست بر پشت کوه مگر رزم سازند یکسر گروه بتنها کسی رزم با اژدها نجوید چو جوید نیابد رها بدو گفت خاقان ترا بامداد دگر بود رای و دگر بود یاد سپه را بفرمود تا همگروه برانند یکسر بکردار کوه سرافراز را در میان آورند تنومند را جان زیان آورند بشمشیر برد آن زمان شیر دست چپ لشکر چینیان برشکست هر آنگه که خنجر برانداختی همه ره تن بی سر انداختی نه با جنگ او کوه را پای بود نه با خشم او پیل را جای بود بدان سان گرفتند گرد اندرش که خورشید تاریک شد از برش چنان نیزه و خنجر و گرز و تیر که شد ساخته بر یل شیرگیر گمان برد کاندر نیستان شدست ز خون روی کشور میستان شدست بیک زخم ده نیزه کردی قلم خروشان و جوشان و دشمن دژم دلیران ایران پس پشت اوی بکینه دل آگنده و جنگ جوی ز بس نیزه و گرز و گوپال و تیغ تو گفتی همی ژاله بارد ز میغ ز کشته همه دشت آوردگاه تن و پشت و سر بود و ترگ و کلاه ز چینی و شگنی و از هندوی ز سقلاب و هری و از پهلوی سپه بود چون خاک در پای کوه ز یک مرد سگزی شده همگروه که با او بجنگ اندرون پای نیست چنو در جهان لشکر آرای نیست کسی کو کند زین سخن داستان نباشد خردمند همداستان